10 FAULI JACOB I ANDREW 



V, (3 <t I A U q , 



et sic porro , quarum vocum pleraeque etiam in Literis Sacris , dc Deo adhibi- 

 tae, leguntur ( i ). Joh. Damascenes (2) dicit, tales denominationes notarc <7%snv 

 tot, <xvrtiix<rTeMo[4ivx'- rav yxp xvpisujvray tiyerxi xvpiof, KX} TVV (3ai- 

 @a<rtkv?, xa,} TUV $y friovpy ov [tivuv tit) [iiou pyb? , xx} T&V ir 1 p a i 

 vopevuv Koiptv. Sed ilia enumeratio et collocatio singulorum attributorum , cum ab-> 

 soltitorum turn relativorum , quae apud Suicerum occurrit, nemini facile placebit ; quam. 

 obrcra recte nobis conjicere videmur, Patres hac in re aut sibi non satis constarc aut certe 

 aliter in ea versari, quam Theologi recentiorum temporum consneverunt. Apud hos 

 enira absolute sunt , quae Deo adscribi oporteret , etiamsi mundum non creasset , relati* 

 va, quae illi , tanquam conservatori et gubernatori totius rerum tmiversitatis, competmit;. 

 vel, ut alii rem exprimunt, ailefuta, quae de Deo praedicari possent, etiamsi mun* 

 dus non existeret, sive quae Deo per se spectato tribiumtur, relatlva 9 quorum cogitatio 

 existentiam mundi requirit. Ad prius genus, ut vult Joh. Gerhardus (3), pertinet, 

 quod Deus dicitur aeternus , immensus; ad posterius , quod dicitur creator , rex , eiomi- 

 ntts etc.. M Ilia " inquit, M Deo competunt ab aeterno ; haec vero, si proprie accipian- 

 tur , in tempore tantum. " Recte Gregorius Nazlanz. ( 4 ) relativa Dei attributa olxov o- 

 nlxg IvopaTx (condesccndentiae s. <rvyxTK{3crea<; nomina ) appellat; quam o-yy- 

 x*T(3a<riv locum habere affirmat Chrysostomus (5), orxv /ctij us s<mv J Csb? QxlvjTxi , 

 >.X' a? !> 'SuvixfAivot au-rbv Qsupsiv, cJo$ re &TIV ? QVTU$ eaurbv Sf/xvy'^j, eirtftsTpxv ry TMV opuv 

 TUV KtfQivslcf, -ifa oipsu; T^V InKsifyv. Hujus condescendentiae. innumera vestigia reperitm- 

 tur apud antiquos Judaeos , ut reliquos populos taceam , quorum de Deo Diisve opinio- 

 nes erant omnium maxima rudes atque anthropopathicae. Affinis huic division! est alia 

 virtutum divinarum distribtitio , quam 



Tertiam ( divhionem ) 



dicemus. Stint, ihquiunt ( 6) , attributa Dei aut quiescentia aut operativa, vel aliis ver- 

 bis immanentia et transeuniia. Ilia quidem , rx KVSVS py^rd, sunt ea, in quibus no- 

 tio efficadtatis nulla cst, vt in aeternitate^ immensitate 9 immtitabilitate; haec vero, rfc 

 evepyyrtxK, quae efficacitatem quandam Dei in res creatas vel ad mundmn involvunt , 



ut: 



(1) Vid. imprimis Lvic. VI, 3<5. Jac. V,. ir. Joh. VII, .28. Ps. XCVII , i. Ilebr. XI, 10,. 

 praeter multa alia loca , maximc in Antiquo Foedere. 



(2) Joh, Damascenus de Oith. Fide p. 47. Ed. Basil, 



(3) Loc. Th. I. pag. in. (4) Suicerus, I. pag..i378, med. 

 (5) Idem II. pag. io6S, princ. in voce ffwyx&ritfizffi/;. 



(6), Conf. H. A..Schott, Epic. Theol. Chris:.. Dogra. Ed. II. p. 77^ 



