COMMENTATIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. n 



ut: sapientia , jttstitia , bonitas etc. Non discrepat haec divisio ab ilia, quae Joh. Ger- 

 hardo placuit ( i ). 



Statuit is attributa divina duplicis generis. Primo" ait, quaedam in simplici diyi- 

 nitate considerantur , quae nee per externas operationes sese exserunt nee ullurn ad crea- 

 turas respectum habent , utpole : essentia spiritualis , inyisibilis , aeterna , immutabilis , 

 infinita. Dcinde quaedam attributa operationes suas cxterius in creaturis exserunt et ad 

 eas relationem quandam habent , ut : omnipotent , summe bonus , Justus , sapiens. Ilia 

 dicuntur KKOIVUVVTK; liaec vero KoivuvtiTu" etsicporro. 



Hujus divisionis mentionern quandam fecit L. Vchhuisius (2) his verbis: Multonun 

 Dei attributorum umbram in creaturis repcrire licet, v. g. substantiae , voluntatis , intcl 

 lectus, potentiae, clementiae , sanctitatis , justitiae etc. At summae istius Dei unitatis 

 et simplicitatis null um exemplar aut similitudo in creaturis existit. " Nee multum ab hac 

 ratione abludere videtur ea distinctio , quam ut commodissimam praedicavit Ph, a Lim- 

 borch (3), duas faciens classes, in quarum altera Dcus consideratur simpliciter ut Ens, 

 in altera lit Ens vivum. In recensendis enim singulis attributis .priori classi assignat 

 unitatem, spiritualitatem , aeternitatcm et immensitatem , posteriori ea, quae ad intellectual 

 ac voluntatem Dei pertinent. Vereor tatnen, ut ipsa formula, qua divisionem expressit, 

 aliquid commoditatis habeat idoneisque judicibus probetur. Quaenam enim sunt Entia ilia 

 vel viva vel vitae expertia , quibus Incomparabilis comparetur ? 



Proxime vero ad hanc III 3 attributorum divinorum descriptionem , de qua loquimur, 

 accedit ea dispositio , quae Philosopho nostro D. van de PFynpersse ( 4 ) placuit , com- 

 probata, vel certe non improbata, a viro Summe Ven, Joh. van Voorst (5 ). Nam attri- 

 buta, quae ad modum existendi divinum pertinent, eadem sunt, quae aliis , licet incom- 

 modiori vocabulo , quiescentia appellantur ; quae vero ad agendi sive eperandi modurn 

 spectant, cum transeuntibus conveniunt. 



Nee dissentit ab his vir item Summe Ven. //. Muntingke, qui (6) ordinis causa pro. 

 prietates divinas dispescit in eas , quae ad modum subsistendi s. ad universam existentiam 

 Dei., in eas, quae ad modum , quo operctur, pertinent, et in eas, quarum existentia ac 

 natura ex omnium perfectionum divinarum complexu profluit. Transimus ad 



Quartam quamdam descriptionem , 



quae est in physica , quae et dytiamica ( 7 ) vocant vel naturalia , et moratta sen ethica. 



Haec 



(2) Opp. Tom. II. p. 954. (3) Theol. Christ, p. 53. 



(4) Instit. Metaph. .714. (5) Compeiid. Theol. Dogm. Loc. I. . 4 seqq.'pag. 25. 



(6) Theol. Christ. Pars Theor. I. pag. 101. . 112. 



(7) //. P. C. l-hvke, Lin. Instit.Fid. Christ. S- XXXIV. p. 58. 



B & 



