i* P A U L I J A C B I A N D R E M 



Haec quidem non videtur ab antiquis Graecorum Theologis proposita (i), sed a rccen- 

 tioribus excogitata , certe quod ad verborum formulam attinet; nam reapse etiam hacc di- 

 visio praecedemi baud dissimilis est. 



Audiamus Joh. Clericum (2). Sunt" rnquit , quacdam proprietates , quas mo- 

 rales vocare possumus , quales sunt in creaturis intelligentibtis , et quae ideo morales di- 

 cuntur, quod ad mores pertineant. Aliae sunt physicae , quae cum in intelligentibus turn 

 intelligentia destitutis naturis cernuntur , et quae ad mores non referuntur. Bonitas e. c, 

 proprietas moralis, potcntia vero physica est. " Ita ille, in recensendis deinceps singulis 

 attributis eundem fere ordinem secutus , quern paullo ante in divisione III* obscrvavi- 

 wus, quique plerisque Theologis, quorum quidem libros nos inspeximus, comimuiis est. 



Alii aliis quidem verbis, sed baud absimili sensu naturalia vel physica dicunt, quae ad 

 ipsam Dei essentiam vel substantial!! pertinent ; moralia , quae ad divinum intellectum , 

 divinamque voluntatem referuntur (3)1 Probatur haec distinguendi ratio Goclofr. Left 

 (Christ. Rel. Theor. Ed. II. pag. 88. . 53-)? quamvis in enumerandis ipsis virtutibus 

 divinis alium ordinem obscrvet. Physica enim attributa dicit aeternitatem , omnipoten 

 tiam , omniscientiam , perfectam voluntatem , ouinipraesentiam ; moralia sanctitatem , 

 sapientiam , justitiam, veritatem, benignitatcm. 



Non defuerunt quoque , qui , putantes hanc descriptionem non omnes omnino corn- 

 plecti perfectiones divinas , tripartitam facere earn mallent. His igitur in attributa natti- 

 rae sive essentiae , intsllcclus et voluntatis facillime dispesci posse videntur virtutes divi- 

 nae (4). Sequitur bane methodum C. G. Bretschneider (Handbuch der Dogmatik 

 torn, I. S. 53 seqq. Ed. II. Conf. System. Entwickclung etc. .62 seqq. Ed. II. ), 

 praeterquam quod quarto loco subjungit attributa , quae ex ipsius sententia cum ad in. 

 tellectum divinum turn ad divinam voluntatem referri possunt. Verbis tantum ab iis dif- 

 fert /. A. L. Wegscheider ( 5) , qui, duo genera faciens , primum tractat attributa Dei 

 lit substantiae absolute perfectissimae , infinltae , per se spectatae, eoque refert , quatentts 

 lemporij limitibus atqiie affectionibus Deus hand obnoxius est i. aeternitatem, 2. immu' 

 tabilitatetn , g. independentiam absotutam , turn quatenus natura divina nullis spatii limi- 

 libus coerceri potest , i. simplicitatem , a. immensitatem , 3. omnipraesentiam. Dein- 

 ccps idem agit de attributis Dei ut subuantiae absolute perfectissimae spirituality quae 



de. 



( I > Nam Damasceni locus de Qrth. Fid. lib. I. cap. XII.), qui exstat apud Suicerum The- 

 sauri I. p. 1376. ad hanc divisionem non alludit, 



(2) Opp. Philos. Pneumat. Sect. III. Cap. II. p. 115. 



(3)V. C. W. Augusti System der Christ. Dogmat. . 113 et seq. p. 121. 



(4) C. F. Amman Summa Theol. Christ. Dogm. . 37. pag. 63. Conf. C. JVoIj' Kleiue 

 Schrift. p. 650. (5 ) Inst. Tbeol. Christ. Dogm. P. II. Sect. II. pag. 62 



