a 4 PA U LI JACOBI ANDREW 



stare monet, quia attributa negantia , dum omne, quod imperfectum cst, in Deo negent, 

 oppositam ei perfectionem attribuant , etsi nos earn ncquc bene intelligere neque verbis 

 cxprimere possimus; attributa autcm positiva , dum perfectionera quamdam statuant, oppo 

 sitam sibi imperfectionem tollant. Si igitur hanc divisionem secuti, viriutes Dei accura- 

 tius dclineare velimus, haec duo genera necessario coalescunt, cum magis verbis quam 

 re ipsa a se invicem differant. Exemplo rem illustrabimiis. Negativa attributa vocant 

 independentiam , immutabilitaiem, immortalitatem et sic porro , iisqne opponunt , ut aj/lr- 

 mantia , aseitatem (iravrauTeipxeixv >, aeternitatem , alia. Quid autcm est, in quo prioris 

 generis virtutes differant ab iis , quae deinccps recensentur ; dum hae affirmative idem pla- 

 ne statuunt, quod illae negando proponunt? Quodsi TO ayei/vyrovi rb ampm, ri avxp- 

 %ov, TO HrfaeiTTov , et quae simt ejusmodi plura, negativa dixeris, quid fades illis, quae 

 idem significant, sed grammatice positiva sunt, ut: aumyevfa , aur^uof , etfaoofoios * 

 <xi)rfl<pwite , uTur3f ? Num et haec dxctpxTixos, dicere licebit? Propterca inulti Theologi 

 hanc descriptionem iroprobarunt et deseruerunt. Veteres tamen , ut supra vidimus , rem 

 potius, quam Etyniologiam spectarunt, et potest, ut infra animadvertcmus , res retineri, 

 si verba mutentur. Sed quum fieri non possit , quin utriusque classis attributa in trac- 

 tandis singulis confundantur , non satis apta vidctur haec dispescendi ratio nee idonea , 

 quae in loco de Deo pro virtutum divinarum ordinandarum norma habcatur ac valeat. 



Secundo loco nominavimus divisionem attributorum in abscltita et retativa. Comraoda 

 quidem hujus distinctions apud Theologos , quantum scimus, nuequarn praedicantur , 

 nee nobis ia promtu est, quid inde ad Theologian! rectiiis vel subtilius tractandam utili- 

 tatis redundet. Contra vero incommoda multi agnoverunt , disertis quidem verbis Doe- 

 derlein^ Bretschncider , Wegscheider , Schkiermacher , longe plures tacite , vel divisionem 

 ipsam deserendo vel certe formulam dividend! improbando. Et nobis quoque ita videtur. 

 Primum enim rota haec distributio innititur dogmati de creatione mundi, cujus natura at- 

 que indoles nondum satis perspecta est ob difficultates partim metaphysicas, partim exe- 

 gcticas et criticas. Tametsi enim dogma illud, mundum a Deo originem habere, extra 

 omnem controversiam positum sit, narrationesque in litteris S. S. de rerum visibilium pri- 

 mordiis exhnium usum popularem habeant, res ipsa tamen, quomodo Deus et quando 

 mundum crcaverit, et sic porro, inextricabilibus premitur difficultatibus ; nee juvat ad 

 decretum Codicis S. provocare, cum dicta hue pertinentia non solum ratiocinando , sed 

 etiam interpretando facile eludi possint; multo minus ad auctoritatem Theologorum , quo- 

 rum vel moderatissimi confitentur, se non intelligere, quod Deus certo temporepotuit, 

 quare non ab aeterno efficere potuerit ( i ) ? Deinde approbanda hac divisione mens hu- 



ma- 



Ci ) .7. A. Ernesti Initia etc. de Operibus div. 78, p. 270. Conf. F. Sc'ileiermacker I. I. I. 

 p. 204. ec Ch. ffo'fii Kleine Schriften , p. 8 seq. ubi Thomas Aquinatis et Fr. Burmanni sententiae 

 commeinorantur. 



