tfOMMENTATIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM, 35 



Hebescit sane animus noster ac sibi veluti eripitur vel religiose quodatn horrore perfun* 

 ditur , quotics immensam Dei aeternhatem intuetur; nonnc veto eo ipso consilio res di- 

 vinae tractantur, ut Deum admirari, revereri, amare eique promtum obsequium praesta- 

 re discamus? 'Certe ejusraodi objectio non divisionem nostram tangit , sed universam 

 Theologian]. 



Videnlur tamen majoris utilitatis esse in institutione populari, judice etiam Muntin- 

 ghio ( i ) , ea attributa , ad quae mine transitum faciemus. 



Sccitndiim enim locum assignavimus iis , quae Analogica vocare placuit quibusque ali- 

 qua similitude cum nomine indicatur (a), ut in antecedent! genere dissimilitude. Sui>t 

 igitur minus adaequata et , si dicere fas esset , minus propria ; nam sola incomparabilia 

 incoroparabili proprie congruunt ( 3 ). Hinc tenendum est, attributa hujus generis, si 

 fieri et quoad cjus fieri possit ante demonstratis naturae divinae proprietatibus conve- 

 nienter cogitari oportere (4)." Non enim decet ea, quae in hominibus infirmitatis , 

 calamitatis , vitiorum nonnunqtiam documenta sunt , regulae instar adsciscere , ex qua 

 Dei gloriam et majestatem metiamur, ut fere loquitur Moshemius (5). Agnoverunt jam 

 superioribus temporibus multi, nulla attributa de Deo et nobis amvoce praedicari nee ul 

 him nomen esse, quod Deo et creaturis simul sit commune; divinae enim naturae nihil 

 par esse nihilque secundum (6). Ut igitur in superior! genere, quod de Deo (ideae 

 Ends realissimi congruenter) enunciavimus , cerium haberi potest, qnantumvis humani 

 nostro sermoni adhaereat (non enim possumus Angelorum linguis loqui)^ ita in hoc ge- 

 Here probabilia tantum sequemur et assequemur. 



Cum Rege comparatur Deus, non solum in literis S. S. , verum per omnem antiquita- 

 tern, ususque ejus comparationis perpetuus apud nos quoque ad hunc usque diem vel so- 

 lus ostendit, quanti ilia sit facienda. Ut autem Deus rex, ita mundus imperium et terra 

 nostra vastissimi et immensi imperii parva provincia , nee tamen regiae curae ullo pacto , 

 ne in minimis quidem , expers. Jam imperium , cujus rex est summe perfectus , debet et 

 ipsum in suo genere perfectum esse , scilicet tantum , quantum est , i. e. si ex toto aesti- 

 metur , non ex singulis partibus. Quoniam vero humanae menti negatum est omnes pro- 

 viiicias imperii divini eartimque per omnia tempera nexum atque administrationem uno 

 veluti contuitu comprehendere, notio Optimismi non a posteriori, non ab experientia , 

 nobis -contigit, sed est effectus et consequens ejus ideae, quam de ipso Deo, ut rea- 

 lissimo , perfectissimo , absolutissimo , concepimus. Ita enim argumentamur : In Deo est 



can* 



(i) Theol. Christ. Pars Theor. T. I. 116. p. 103. ("2) Ibidem. 



(3) Ex parte hie etiara valet, quod de negativorum prae affinnativis praestantia supra dispiua- 

 turn est. (4) J. van Voorst Cornp. Theol. Christ, p. 26, fin. 



(5) Ad R. Cudmrth 1. k I. p. 205, (6) L, Pelthuisius Opp. II. p. 935 ec 953. 



E a 



