* A U X I J A C B I ANDREW 



sivc xara vy^uiv ab hominibus ad 'Deum translata. Nam si qi'is utrumque attributum 'in 



ter ttictapbysica referre malit, is vidcat, quomodo evitet innumeras diftkultates. Si di. 



cat, Deum, ut solum sanctum , sclum bonum, solum potentcra , ita et solum sapientetn 



.in Codice S. .( i ) vocari, nihil efllciet, nisi ut concedamus, divinam sapienttam mirum 



. quantum praestare humanae, ethane prorsus suo nomine indignam esse-; quemadmodinn 



apud Job. Damascenum (2) Deus ipse Vocatur vous K\ kfaos x<x} irvev/tK , cotplc* TS xxl 



MVKIW , at TCUTUV "ITH><;. Juvat hie verbis uti viri Summe Vcn. /. van Voorst , 



.qui (.3), de intellectu diviuo disputans , ita loquitur: M a mentis nostrae pracstantia 



ducta est appellatio. Univcrsus vero cognoscendi et judicandi modus divinus ab omni 



imbecillitate humana longissimc remotus cst. " Desinannis igitur quaerere, ut desivi- 



mus , quid Deus ante vel post pracvisum lapsum ab aeterno decreverit: in aeternitate 



nullum est-<7/fi,:nullum /w; decernere est vocabulum humanae naturae proprium , quod 



sensum, nisi adjuncta notione temporis et success! onis relationisquc , non habet. De- 



creti vcro divini longe alia, quam dccrctorum humanorum est ratio (4). In Deo nihil 



horum est ps raQutriwf , et Scriptores S. S. , ubi dicunt, Deum aliquid ab aeterno decre- 



visse, nihil aliud dicunt nisi hoc, Deum non humano, sed suo et divino i. e. hominibus 



inpervestigabili modo constituisset Progredimur 



B.) ad -ioluntatcm divinam. Voluntatis natura cum in homine tantis obsita sit tenebris, 

 quid in Deo erit caliginis? Hinc non facile voluntatis divinae definitionem apud Theo 

 logos inveniemus, quin censeamus inadnequatam. Rectissime tamen observatum est, in 

 Deo veils et facere unum idemque esse ; quamobrem ab imbecillitate humana petita vo- 

 luntatis antecedents et consequents distinctio in Deum non cadit (5)." 



Libertas divinae voluntatis est consequens aseitatis ct ad sublhnitatem attributorum me* 

 laphysicorttm proximo accedit. Nullis terminatur ilia limitibus, nisi internis , h. e. iis, 

 quibus sapientia divina earn circumscribit ac determinat. Jam cum ab his sapientiae legi 

 bus Deus nunquam aberrare aut velit aut possit ( 6 ) , non defuerunt , qui earn ap 

 pellarent M aeternis constrictam vinculis necessitatem ( 7 ) ," baud male, ut videtur. Certe 

 ;si homo tantum liber did .possit, quamdiu,malo resistendi facilitate usus, nonnisi bo 



nu in 



( I ) Apocal. XV, 4. Matth. XIX, 17. I Tim. VI , 15. Rom. XVI, 27. 



( 2 ) De Orth. Tide p. 54. Ed. Basil. 1548. Gonf. H. Muntinghe Theol. Christ. Pars Theor. 

 no, 4). p. 99. (3) Comp. Theol. Christ, p. 27. 



(4.) Ibid. p. 41. (5) Ibidem p. 28. 



(6) J. C. Doedertein Inst. Theol. Christ. I. 90. p. 300. TerfH/liantts contra Marcionem I. 

 c. 02. dicit ,,Deuin non posse, quod sibi non licet," et de Carne Christi c. 3. Deo nihil impos- 

 sibile, nisi quod non vult. " Conf. //. Muntinghe 1. 1. 122. p. no et 124. p. 113. 



(.7..) //. P. C. lienke Lineam. inst. fid. Christ. XL. p. 65. 



