Zfi SCHRIJVEN, TE ATHENE. p 



d!t punt inzonderheid op het oog had. Wij kennen 

 de uitkomst van dat beruchte regtsgeding, doch 

 ftaan wij er wel genoeg bij (lil van de zijde, die 

 ik hier aanwijs? 



Het waren voortreffelijke rechters! zegt men wel- 

 ligt; doch dit doet hier immers niet ter zake : de 

 rechtspleging was toch geregeld. Men hoorde be- 

 fchuldigers en verdedigers bij het pleit op de daad 

 zelve, en toen het fchuldig uirgefproken werd , 

 bij de eerfte ftem opneming , vroeg de regter orden- 

 Hjk van den fchuldig verkiaarden: welke ftraf hij 

 zkh waardig fchatte ? want de misdaad van gods- 

 dienst-verzaking was eene dier wanbedrijven , waar- 

 van de wet voorzichtiglijk de bepaling der (Iraf over- 

 liet aan het oordeel des rechters , die dan gewoonlyk 

 den fchuldig verkiaarden zelven, als het ware, eisch 

 liet doen. Uw H. Geb. herinnert zich het antwoord 

 van soKRATES, hetwelk of verontwaardiging of zijne 

 onbeteugelbare ironie hem ingaf, Doch reeds meer 

 dan genoeg heb ik bijgebragt, om te betoogen , 

 hetgeen ik wilde, dat noch gefchriften, noch woor- 

 d-en te Athene boven het bereik der (trafwet waren. 



Nlaar als ik herlees , wat ik zoo even ter neder 

 fchreef, omtrent de vrijheid van het leeraren in 

 het openbaar naar men goeddacht, dan twijfel ik 

 bijna of ik niet te veel gezegd heb. Ontzeide niet 

 KRiTiAs, hlj eene wet, aan de Phiiofophen het 

 onderwijs in de redekunst, om zich op sokrates 

 te kunnen wreken ? Het is waar, kritias, een 

 der hoorders van sokrates , was tevens den dier 

 te regt genoemde dertig dwingelanden , die zich 

 A 5 door 



