la OVER DE VRIJHEID VAN SPREKEN 



loofelijk voorkomt , bij de punten , onder de misdaad 

 van ftaatsverraad gebragt, was ook het houden van 

 zulke redevoeringen in de volksvergaderingen , die 

 eene blijkbare (Irekking hadden tegen de bedaande 

 orde van zaken, Zeer naif noemden de Grieken dit 

 iMTuXvstp «» ^t'fiof of wel nv yFoXmiM, PoLLux noemt 

 alle de hoofdpunten met name op. Onom. VllL 52. 

 Om de onderfcheiden plaatfen der Oratores Attici 

 niet af te fchrijven, noem ik flechts pollux alleen. 

 Met moeite weerhoud ik mij , om bij deze zon- 

 derling ftrenge wetsbepaling niet een weinig (lil te 

 llaan , en ze op te helderen uit de begrippen , die 

 de Atheners federt de tijden van solon aangenomen 

 hadden omtrent het wezen van den Staat en de 

 betrekkingen der burgers daarop ; doch mijn schrij- 

 ven aan U. H. Geb. mag in geene verhandeling 

 ontaarten \ ook zoude ik de taal der geleerden 

 behooren te gebrulken, als ik liier den geleerden 

 wilde vertoonen. In het voorbijgaan mag ik flechrs 

 opmerken , dat er naar mljne meening te Athens 

 geen bepaald getal van redenaars of pjr«f*« gekozen 

 werd, die in de Staatsvergaderingen alleen het 

 v^oord mochten voeren. lederen burger, op wieiis 

 gedrag niets was te zeggen , die niet liederlijk leef- 

 de, noch zijn erfgoed verkwist had, ftond het vrij 

 om ze bij te wonen en zijn gevoelen te zeggen, 

 gelijk wij heden dit laatfte onfchatbaar recht, ons 

 bij de grondwet gewaarborgd , genieten ; doch gelijk 

 wij aanfprakelijk zijn voor hetgeen wij fchrijven, 

 zoo was de Atheenfche burger aanfprakelijk voor 

 hetgeen hij zeidc en in eene vcrgadering betoogde ; 



waar 



