14 OVER DE VRIJIIEID VAN SPREKEN 



ik lieb nog een juister voorbecld, en dat waarlijk 

 zeer trefFende is. Ik vind het bij aristoteles of, 

 cm eerlijfc t6 fpreken , bij petitus in zljne ver- 

 warde , doch geleerde , en dikwijis door lateren ge- 

 plunderde, Leges Attic ae ^\A. \<^\, ^ alvvaar hlj 

 aristoteles aanhaalt. Rhetor. Vil, c. 15. 



Euripides had zijn* hippolytus in het treurfpel 

 van dien naam eene uirdrnkking in den mond gelegd, 

 die de fpotters misfchicn nu een weinig Jefuitisch 

 of Miguellistisch zouden noemen; want hippolytus 

 roept in verontvvaardiging uit : „ Mljn mond moge 

 gezworen hebben ; mijne gedachten volgden dien 

 eed niet!" Men verweet naderhand aan euripides 

 bij zeker burgerlijk rechtsgeding , dat hij den meineed 

 aanprees. , ^ Dat is onbillijk en^ onrcchtvaardig," 

 hervatte de dichter, „ vooi* deze rechtbank zulk 

 eene befchuldiging tegen mij te doen over eene 

 zaak 5 die bij de rechters (de %^ir«tt) der groote wed- 

 fpelen behoort: bij hen heb ik rekenfchap gegeeven 

 of zal het nog doen , als gij da^r uwe klachte wilt 

 brengen." 



Petitus en^ ook' taylor in zyne aanteek. op 

 AESCHiNES in Ctesiph» p. 625, maken de woorden 

 van EURIPIDES, bij aristoteles, tot eene exceptie 

 van niet ontvankelijkheid , als of hij werkelijk reeds 

 aangeklaagd was wegens misdaad van godsdienstver- 

 zaking of «TijSe/«, doch dat geloof ik niet. Ik verfla 

 de plaars van aristoteles van een geding over de 

 «:»ri^«y/5, bij welker behandeling zijne tegenpartij d'e 

 plaats uit zijn hippolytus aanhaalde ; want dit was 



de 



