l5 OVER DE VRIJHEID VAN SPREKEN 



gelijk AESCHiNEs ons leert in zijne pleitrede tegen 

 KTEsiPHON, bl. 625, op wien 00k petitus zicli 

 beroept. 



De treurfpeldichter aeschylus werd, na de ver- 

 tooning van een zijner ftukken , aangeklaagd van de 

 misdaad van godsdlemtverzaking ^ omdat fommige 

 verzen de geheimenisfen van Mletifis fchenen te 

 verraden, en hierop te recht geQeld. 



De groote hoop , die , gelijk Demosthenes reeds 

 getuigde, altjyd onbeflendig is als de baren derzee, 

 en door hartstochten bewogen op en neder gaat, 

 ftond met woest gedruisch bij de rechtszaal , om na 

 het vonnis zich zelven voor rechter op te werpen , en 

 zich op den dichter te wreken voor een feit, dat die 

 menigte niet eens begreep. De broederdes befchuldig* 

 den haalde te vergeefs zljn geknotten arm uit zijn op- 

 perkleed, om door dit teeken van zijn betoonden moed 

 bij den Salaminifchen zeeflag genade af te bidden 

 voor zijn' broeder. Het vonnis der veroor^deeling zou 

 zijn uitgefproken , had de dichter niet bewezen , dat 

 hij geen ingewijde was van Eleufts^ en diis geene 

 geheimen had kunnen verraden, die hem niramer 

 waren toevertrou.wd. 



Badden alle de yonnisfen der Griekfche en Ro- 

 meinfche rechtbanken zoo billijk en oordeelkundig 

 mogen zijn , als dit ! Het zou my eene rede te 

 meer zijn om de ouden te bewonderen. Doch ver- 

 geten wij ook niet, dat het de achtbare Raad van 

 den Jlreopagin was , en niet de gezworen rechters 

 der Hdiaeay die dit vonnis velden ! 



De 



