l8 OVER DE VRIJHEID VAN 'SPREKEN 



eri fchreef : „ zoo wilde het de flaat , en floort 

 zich aan geene wetten." Het fchijnt hem flecht 

 gegaan te zijn met dien geesiigen uitval , als wy 

 ons mogen verlaten op den ouden uitlegger van 

 ARiSTOTELES, £ s Atc, Vli lo, dien ik bij barnrs , 

 op de Phoenisfae van euripides , vs. 396, vond 

 aangehaald. 



Waarlijk, het was geen afgetrokken denkbeeld 

 van PLATO, maar eene bepaling, diehij iiit de be- 

 fl^ande orde van zaken te Athetje had overgenomen , 

 als hij in het zevende boek zijner Wetten , (bl. 28 » 

 uijgave van bekker) aldus voorfchrijft : „ De 

 dichter vervaardige niets tegen de wettige veror- 

 deningen des flaats, niets tegen hetgeen regt, of 

 goed, of fchoon zij: wat hlj vervaardigd hebbe, 

 dat zij hem niet geoorloofd eerder aan iemand in 

 het bijzonder te toonen, voor dat het aan de regters, 

 tot di£n einde gefteld , en aan de vvethouders zal zijn 

 getoond en' door hen goedgekeurd." 



Dat mag toch bijna cenfuur heeten in den eigeniijken 

 zin des woords ! Plato , hoe groot wijsgeer 00k , 

 fchijnt die Atheenfche tooneelwetten bijzonder goed- 

 gekeurd te hebben , en moet al zeer ftreng geweest 

 zijn. Verbeeld u, zelfs niet aan eenig vriend vooraf 

 zijn opflel te mogen toonen , misfchien wel uit vrees 

 van befmetting; en war U inzonderheid het meest 

 moet belgen , hij had het bovenal geladen op de 

 poeten , hoe poetisch 00k zijne denkbeelden en ziiri 

 ftylwaren. Evenwel, hij bedoelde niet alle dich- 

 ters zondet onderfcheid; want wij moeten billijk 



zyn. 



