fiN SCHRIJVEN, TE ATHENE. l^ 



zijn , inaar dezulken, die ook uwe vredelievende 

 gezindheid tergdea , toen Gij in geestvervoerende 

 verontwaardiging een Latijnsch Epigramma maaktet 

 op den vuilen parny. Och ! had de verheven ftaats- 

 man ons den maaiflaf aangewezen , waar zijne regters 

 veilig mede konden afmeten wat goed, wat kwaad, 

 wateerlijk, wat verderfelijk was; welk eene weldaad 

 zouden wij hem fchuldig zijn! Doch, was het moge- 

 lijk, dat de rechters in zijne republiek dien toets- 

 fleen bezaten , omdat zij niet onderling konden ver* 

 fchillen over het zedelijk wezen en het hooge doel 

 des (laats, het kan nil niet meer van toepasfing 

 zyn , nil ieder eene meening op zich zelven heeft , 

 en de ftrijd over het nuttige en fchadelijke te ge- 

 weldig is, om aan ware onpartijdige rechters te 

 kunnen denken , die in hunne eigene zaak zouden 

 vonnisfen , en daarom: weg met de onmogelijke 

 cenfuur! al fchrijft dan ook.PLATO ze voorl 



Beter zal U bevallen, hetgeen de brave ftaatsman 

 en. voortrefTelijke redenaar lykurgus als wet voor- 

 ftelde, toen, na den dood der drie groote treurr 

 fpeldichters , hunne ; uitmuntende verzen dikwijis 

 door onbekwame fpelers verminkt , of door waan- 

 wijze verzenmakers in de affchriften bedorven wer- 

 den. Lykurgus maakte het tot eene wet : dat 

 bij het vertoonen der (lukken het oorfpronkely- 

 ke of echt verklaarde hsndfchrift vooraf publiek 

 zou worden voorgelezen, om als tot contr61e te 

 dienen van de affchriften, waarna de acteurs hunne 

 rol geleerd hadden. Ik heb dit gelezen blj bockh-, 

 B 2 ia 



