20 OVER DE VRIjHEID VAN SPREKEN 



in zijne verhandeling dc Tragicis^ p, 327 en p. I5« 

 Of de acteurs 00k op hunne hoede hebben moe- 

 ten zijn , om de verzen te reciteren , zoo als de 

 dichter zelf ze gemaakthad! Uitjouwen, uitfluiten, 

 en van het tooneel werpen, zou het onvermijde- 

 lijk gevolg van het tegendeel zijn gevveest; want die 

 Atheenfche ooren waren lastig fijn , en lang zoo toe- 

 gevend niet als de onze , wanneer wij foms vondels 

 Sophocle*iTche verfen hoorenuitgalmen, oferhetge- 

 krijs en gekras van opvangen, en dan nog in de 

 handen moeten klappen boven dient 



Hoe vele bladzijden heb ik niet reeds volgefchre- 

 ven, en nog ben ik U het antwoord fchuldig ge- 

 bleven op Aristophanes, die alles durfde zeggen, 

 wat zijn zeldzaam genie hem ingaf, zonder er aan 

 te denken, dat hij zijne Mufe te fchande maakte 

 door zijne onbefchoftheden. 



Het zoude een opzettelijk betoog vereifchen , dat 

 met^breede en bondige bewijzen moest omkleed 

 worden, wilde ik aantoonen, hoe men hier, min 

 dan elders , uit het oog mag verliezen de tijden en 

 omftandigheden , waarin Aristophanes zijne fiukken 

 ten tooneele voerde : hoe de begrippen omtrent de 

 comoedie tegen over de tragoedie , ^\^ vroeger was , 

 nog onbeftemd en onzeker waren: hoe eindelijk de 

 onverfchilligheid van perikles , die te veel gevoel 

 van eigen waarde had, om zich aan fmaadredenen 

 te ftooren, den moedwil voedfel gaf; maar om U 

 met een enkel woord te overtuigen , dat die moed- 

 wil fpoedig is beteugeld geworden, behocf ik U 



flechts 



