feN SCHRIJVEN, TE ATHENE. SI 



flcclits tot uwen horatius te verwijzen. Zegt hij 

 met in.de Jrs Poetica vs. 281 en volgg? 



y, Successit vetus his comoedia, non sine multa 

 ^ Laude: sed in vitium libercas excidit, et vim 

 „ Dignam lege regi: lex est accepta: chorusque ^ 



^ Turpiter obticuit, sublato jure nocendi." 



Ook de perfoon zelf van Aristophanes is niet 

 van alle ambtenaren zoo genadig behandeld, als van 

 PERiKLES. In het blijfpel de Acharnenfes trefFen 

 wij onderfcheiden plaatfen aan, waar hij doelt op de 

 rechterlijke vervolgingen , die hij moest ondergaan, 

 en zelfs noemt de Scholiast aldaar eene aanklachte 

 van onrecht tegen den geheelen Staat^ die cleon 

 tegen hem zou ingefleld hebben. Geen wonder der- 

 halve, dat niet alleen de losbandigheid beteugeld, 

 maar zelfs den leden van den achtbaren Areopagus 

 bij eene wet gelast werd: geene comoedien op te 

 jlellen^ Zie plutarchus Opp» Vol, II. 348. B. 



Dan hoe toegevend men ook moge geweest zijn 

 jegens de dichters der zoogenaamde oude Comoedic , 

 in wie men wellicht minder boos opzet, dan be- 

 haagzucht bij den grooten hoop wilde veronderftel* 

 len ; ernftig en ftreng waren de wetten op alle belee- 

 diging van ambtenaren. Ik wil flechts voor vele 

 voorbeelden ddn bijbrengeji , dat alle verdere betoog 

 overbodig zal maken. 



Solon had zijne wetgeving gebouwd op dit begin- 



fel: de burgers van den Staat moeten onderling door 



zulk een naauwen band zijn vereenigd , dat zij zich 



B 3 ^Is 



