aa OVER DE VRIJHEID VAN SPREKEN 



r 



als zoo vele ledematen befchouwen van idn ligchaam , 

 zoodat, wiir 66n der leden lijdt, alien uiede lijden 

 en mede pijn gevoelen. Toen men hem eensvroeg: 

 welke Staat naar zijn oordeel het best geregeld wierd? 

 antvvoordde hij: die, waar de niet beleedigde het be- 

 dreven onrecht even zoo ftreng vervolgt en draft als 

 de beleedigde zelf. Dit flaat woordeUjk dus vermeld 

 bij PLUTARCHUS in hec leven van solon. (c. i8 uitg, 



REISKE.) 



Solon moest dus vele misdrijven rekeneji tegen 

 den Staat zelven bedreven te zijn, die andere volken 

 uit een geheel ander oogpunt inzien. Het verletten 

 van de eere eens burgers was eene fchennis van den 

 Staat, waarvan hi) een onaffcheideUjk dee! was; 

 en niet alleen bij zijn leven , maaF ook na zijn' dood 

 duurde deze heilige betrekking met den Staat nog 

 voort , en werd , als het ware , door zijne erfgena- 

 men opgehouden. Van daar de wet om geen 

 kwaad te; fpreken van den afgeftorvenen , al mocht 

 ook een zijner kinderen u beleedigd hebben. Met 

 ophef fpreekt Demosthenes van deze wet in zijne 

 Pleitrede tegen leptines , (bladz. 92 , uitg. van 

 F. A. vyoLFF.) En ^let was geene bloote vermaning 

 of redekundig voorfchrift , gelijk in zoo vele wetge- 

 vingen in de kleine Staten der Oudheid, neen! 

 Solon was deeds in alle zijne verordeningen Wet- 

 gever in den rechterlijken zin des woords : hij be- 

 paalde draf, en wees de niiddelen aan, om ze bij den 

 llechter te eifchen, Dodi laat ik mij haasten tot de 

 flaats, die ik op het oog heb. De aanklachte van 



kwaad- 



