\ EN SCHRIJVEN, TE ATHENE, 23 



kwaadfpreking, de ^<»« xxzuyo^ixf te ontvvikkelen , 

 en aan te toonen hoe kitteloorig de Atheners 

 waren in hun gevoel van eer , zou hier geen pas 

 geven. Er is eene pleitrede overig van Demosthe- 

 nes tegen midias. Deze had den Redenaar in zijne 

 openbare betrekking als aanvoerder van den rei bij de 

 fpelen grovel ijk beleedigd. Demosthenes vervolgt 

 het geleden onrecht met de aanklachte van mishande* 

 ling en geweld. Het is een meesterftuk van rechter 

 lijke welfprekendheid. Een Jurist zou ze moeten 

 lezen, al ware het alleen om te bcter de fchoone 

 plaats te verftaan , die er uit aangehaald wordt in 

 L. 16. 2>. de Poenis. En in deze redevoering nu 

 vmden vvij , wat wij zoo even reeds zeggen durf^ 

 den , alle verdere bewijs onnoodig te maken. 



Hooren wij hem zelven, hoe gebrekkig ook de 

 vertaling zij : 



„ Ik weet wel, dat midias ook dikwijls deze 

 woorden in den mond hebben zal: Geeft mij niet 

 prijs aan een' Demosthenes , ftraft mij niet om 

 een's demosthenes wille; omdat ik in onmin met 

 hem ben, zult gij, Rechters, daarom mij vonnisfen? 

 Ik weet dat midias telkens zulke uirdrukkingen zal 

 uitgalmen met het oogmerk om daardoor zekeren haat 

 tegen mij te verwekken. Doch het is er zoo niet 

 med gelegen ; neen , dat verfchilt veel ! Gij , Rech- 

 ^.ers! levert nooit den fchuldigen aan zijn' befchul- 

 diger uit, noch als iemand mishandeld is, bepaalt 

 gij de ftraf naar die mare , waartoe hif u bewogen 

 heeft ; maar intcgendeel , gij bepaalt wetten v(56r 



B 4 het 



