EN SCHRIJVEN, TE ATHENE. 25 



ik deze plaats voldingende noemde? Geen woord 

 dus meer van de Grieken! Wat ik hier verder 

 wilde bijvoegen , zou flechts eene uitweiding en 

 omfchrijving zijn van hetgeen Demosthenes met 

 zoo krachtige eenvoudigheid, als onnavolgbare nai- 

 viteit aan zijne rechters zeide, Ja , onnavolgbaar 

 mag ik ze noemen, en had ik het niet voor de zaak 

 gedaan , vi^aarom het mij te doen was, ik zoude 

 het niet gewaagd hebben, zelfs deze enkele plaats 

 te vertalen. Wij zijn , in het rijk der fchoone kuns- 

 ten en fraaije letteren , dikwijls uit gedienstigheid 

 zoo ongedienstig ! Terwijl onze eigenliefde zich 

 vleit, dat wij al het fchoone gevoelen en ver- 

 ftaan , dat in het ooifponkelijke, hetzij dichtftuk, 

 hetzij redevoering ligt opgefloten , willen wij zoo 

 gaarne ook anderen er iets van mede deelen, en 

 denken er in onzen ijver weinig aan , dat bij het 

 verplanten of overg^eten, juist die fijne geur en 

 frischheid verloren gaat, die ons zelven zoo wel- 

 gevalh'g , zoo zinnenflreelende , zoo hartflerkende 

 was. Ik huldig de overwinning , die dikwijls op de 

 moeijelijkheden behaald wordt , waarmede de vertaler 

 heeft te kampen, maar wat is veelal zijn loon? de 

 vreemdeling, die de oorfpronkelijke taal niet kent 

 en dus ook de bcelden niet begrijpt, waarin door 

 raiddel dier taalde gedachten zich formeren, leest, her- 

 leest en vraagt : he ! is dat nu zoo bijzonder fchoon ? 

 en hij glimlacht over den ijverigen vertaler, die in 

 zijne oogen bijna eene vertoonkas draagt van fcha- 

 dowbeelden, waarbij hij uitroept: kijk ! kijk I Zij 

 ' B 5 heb- 



