26 OVER DE VRIjriEID VAN SPREKEN 



hebbcn ook eene litteratuiir ! mooije , mooije verzen ! 

 Herinnert .CJHooggeb. zich, wat er ergens van 

 AESCHiNEs den Redenaar verhaald wordt? Hij had 

 zijn berucht geding tegen demosthewes, wien hij 

 de eere der biirgerkroon m rechten betvvistte , ver- 

 loren : kon de boete niet betalen, vvaarin hij ver- 

 wezen was: en vluchtte nu naar rhodus, waar hij 

 ondervvijs gaf in de welfprekendbeid. De begaafde 

 Redenaar, wiens drie pleitredenen d& drie Gratien 

 heetten , en die alleen voor Demosthenes moest 

 vvijken , hield nu geene verhandelingen over Rhe- 

 lorica, noch betoogde wat de eifchen van fchoon- 

 heid zijn : waar defcigbeid , waar bevalh'gbeid , 

 waar verhevenheid te pas komt, en als uit een loket- 

 kas gehaald moet worden , ora ze in de rede in te 

 lasfclien, neenl bg las liever tot proeve eene rede- 

 voering voor, die hij, een man van zoo zuiveren 

 fmaak, voor een model van welfprekendbeid hield,- 

 en dat was — de flcidooi van Demosthenes tegen 

 hem zelven, Aeschines las , en de luisterende. 

 fchare van toeboorders bing aan zijne lippen, want 

 zuiver en welluidend was zijne Hem , gelijk zelfs 

 DEMOSTHENES niet ontkende* Toen hij geeindigd 

 had, was de geboorzaal opgetogen van bewonde- 

 ring, ja, aeschines was bet misfchien mede , en- 

 riep in edelmoedige fpijt uit: o hadt Gij den rekel 

 zelven geboord! 



Sta bier een oogenblik ftil. Aeschines had te 

 diep gevoel van kunst en fcb^onbeid, om niet te be- 

 feffcn , dat de redcvoering van demosthenes reeds 



ver- 



