3© OVER DE VRIJHEID VAN SPREKEN 



ter neer te fchrijven , wat hy een woord op zijn pas 

 rekende , al bezigde hij dan ook eenige niet zeer 

 vereerende uitdrukkingen jegens anderen. Maar laat 

 ons niet te voorbarig wezen , en ons door fchijn 

 bedriegen! Wij vinden wel op elke bladzijde onzer 

 klasfieke fchrijvers het woord Vrijheid, Onafhanke- 

 lijkheid, Recht: doch waarlijk het was geene vrij- 

 heid gelijk wij ons die verbeelden, en de krankzin- 

 nige volksleiders der Franrche Oiiiwenteling verrieden 

 door niets peer hun waanzin of bedrog, dan door 

 het volk eene Rbmeinfehe vrijheid vodr tefpiegelen. 

 De Romcinen , gelijk wij weten ; want ik moet de 

 zaak wat hoog ophalcn; waren niet zeer poetisch , 

 althans niet in de eerfte tijden van het gevestigde 

 Gemeenebest; en toch werd de fchamele poging 

 van hen, die (lechts een bijfchrift of rijmtje, zou- 

 den wij nu zeggen , maakten , ten koste van een 

 ander, vreeslijk geftrafr. In de XII tafelen, dat 

 gedenkfl:uk"'der wijsheid, dat volgens cicero meer 

 voortrefFeliiks bevatte dan ergens in eenig boek 

 ftond gefchreven , waren weinige doodftrafFen be- 

 paald; doch , die een fmaad- en fpotdicht had ver- 

 vaardigd , dat iemands eere fchond , die moest den 

 dood flerven. Cicero haalt op twee plaatfen zijner 

 werken deze wet aan. Op de ^dne plaats toont hij 

 tt uit, hoe de Romeinen reeds ten tijde der XII 

 lafelen eenige liefhebberij bezaten voor poezij; want 

 carmina beteekenen hier alleen gedichten , gelijk het 

 woord in de Scholia op de Basilica (ad L, 21 B. 

 de testibus vol. XL 559) vertaald wordt $th et^torof. 



Op 



