EN SCHRIJVEN, TE ROME. 31 



Op de andere plaats , en wel in zijne boeken over het 

 ftaatsbeftiiur, durft cicero zelfs die wet vooTtrefFelijk 

 noemen, en aarzelt niet, er deze reden van te ge- 

 ven : „ ons maatfchappelijk leven moet onderworpen 

 zijn aan wettige rechtsvormen , en aan het oordeel 

 van rechtbanken, niet aan het vernuft van diditers , 

 en geen fmaad behoeven wij te hooren, of het moet 

 ons vrijftaan, om er ons op te verdedigen voor den 

 rechter." Het zijn al weder de ongehikkige Poeten, 

 die het hier moeten ontgelden; maar zou jiiist dat 

 goddelijk geflacht der Dichteren zoo bij uitfluiting boos 

 zijn geweest? dat geloof ik waarlijk niet. Mij dunkt, 

 de reden is deze geweest: men kende het fchel- 

 den en tieren in proza nog niet. Die lust gevoelde , 

 om een ander in een hatelijk of befpottelijk daglicht 

 te ftellen , oordeelde het zijne zaak te wezen , om 

 ten minste , door eenig aardig en geestig gedicht , aan . 

 zijne booze bedoelingen een fchijnfchoonen glimp 

 te geven. Hij zou 00k gevreesd hebben , laf of fma- 

 keloos te heeten , en zijn doel niet te bereiken , als 

 hij niet toonde , eenigzins aan de Muzen verwant te 

 wezen. De gcbelgde Dagblad-fchrijverij -ftijl van 

 onze dagen was hun zoo geheel vreemd! Zij hadden 

 gewis zulk een fchrijver bij een' gemeenen bulhond 

 vergeleken , die den argeloozen voorbijganger aan- 

 bast, en zouden wellicht den onthutsten man gezegd 

 hebben: floor er u niet aan! het domme beest weet 

 niet beter! 



Ondeugende eerzucht was bet, die de Romeinfclie 

 en Griekfche tong met poedsch vergif fcherpte; eii 



hoe 



