32 OVEa DE VRIJHEID VAN SPREKEN 



hoe fterker dit werkte , hoe heviger ook de (Iraf 

 nioest wezen , die zulken gifmenger te wachten 

 ftond. 



Cicero fchijnt dus vrede gehad te hebben met de 

 oude wet; maar was het misrchien omdat hij wist, 

 dat het verzenmaken liem flecht afging, en het zijne 

 zaak niet was Epigramma's te maken? Maar hoe 

 durf ik den edelen man zoo miskennen ! Horatius , 

 die zoo goed in poezij zong, als cicero in proza 

 fchreef , fpreekt ook van die zelfde wet, zonder zijne 

 boosheid te toonen , of er op uit te varen. U H. 

 Geb. herinnert zich de plaats wel , die ik bedoel. 

 Zij ftaat in de Brieven II: i. vs. 15. Kent U H. 

 Geb. er de vertaling van door wieland ? Het lust 

 mij, om bier die plaats af te fchrijven, al ware het 

 ook alleen, om U te toonen, dat de Hoogduitfche 

 Muze^ die uwe lieveling niet is, uwen Horatius 

 uitmuntend verllaan, en overgebragt heeft: 



„ Erst war's nur Frohlichkeit: allmahlich ward 



Der Scherz zu grob , begann, anstatt zu kitzeln, 



Zu beisfen, und die ungestrafce Frechheit 



Verschonce selbst die besten Ilauser iiicht. 



Nun schrleen die Gebissnen laut, und wer 



Noch frey geblieben war , nahra Theil an dem , 



Was jeden trefFen konnte. Das Gesecz 



Trat nun in's Mittel, und verbot bey Strafe 



Ein hoses Lied dem Andern zu zu singen. 



Dies gab dem Spiel bald einen andern Schwung: 



Der Furcht des Knittels lehrte nun bedachtsam 



'• Im Ausdruck werden, und manierlich scherzen. — 



So bliebs . . . 



VVa- 



