34 OVER DE; VRiJHElD VAN SPR.EKEM 



de andere, en raakten algeniem bekend. Eindclrjk 

 nam, oak de Praetor. urbanu§ de vrijheid, om ze 

 van den eigenaar te vragen, met wien hi) gemcen- 

 zaam bekend was. Hij liep den hoofdzakelijken 

 inhoud door, en toen hij bemerkte , dat ze cene 

 ftrekkingi hadden ten nadeele van de heerfchende 

 godsdiensdge begrippen , zeide hij aan l. petilius, 

 want zoo heette de man, op wiens grond de kis- 

 ten waren gevonden; „ Ik zal die boeken op bet 

 vyur werpen, doch voor dat ik het doe, ftaat bet 

 u vrij 5 zoo gij raeent eenig goed recht tot terug^ 

 vordering te hebben, er gebruik van te maken.'* — 

 Petilius vervoegde zich bij de Volks-tribunen. 

 Deze verwezen hem naar den Senaat; en hoe giqg 

 hier nu de zaak toe ? De Prsetor legde de boeken 

 niet over, raaar verklaarde onder aanbod van eed, 

 dat die gefchriften niet behoorden gelezen te wor- 

 den., en bewaard te blijven; en zonder verder on- 

 derzoek viel hierop het befluit des Senaats, dat het: 

 genoeg was, dat de Praetor aangeboden had te zwe- 

 ren, en de boeken dadelijk op de volksvergaderplaats 

 moesten verbrand, doch de prijs er van, op waar» 

 dering van den Praetor en het meerder deel der Volks- 

 tribunen , aan den eigenaar moest behandigd worden. 



Zoo eenvoudig handelde nog de Senaat in de 

 zesde eeuw,, toen hannibal, die banger was ge- 

 weest VQor den Senaat, dan voor de Romeinlche 

 legcrs , reeds geftorven was. 



Ik vind nergens eenig voorbeeld , dat de Sei- , 

 naat verder is gegaan, dan boeken te doen op-. 



ha- 



