^5 OVER DE VRIJHEID VAN SPREKEN 



eenvoudige Philofophie vervangen heeft) verftondefi 

 er zich niet op, om;CATo en de ijveraars voor het 

 oude te belie ven , maar waarvan hun hart vol was , 

 daar vloeide hun de mond van over. Ook te Rome. 

 philofopheerden zij, en door hun befchaafden en 

 onderhoudenden omgang openden zij geheel nieuvve 

 vvegen voor de verbeelding der Romeinfche jeugd,. 

 die de XII tafel-wetten van buiten kende , doch van 

 de wetten van plato nooit gehoord had. 



CATO voorzag het gevaar , dat de oude inftellingen 

 bedreigde , en , als of het hem ingegeven was, riep 

 hij nit : dat het gedaan zou zljn met Rome's opper- 

 macht , wanneer men zich afgaf met Griekfche lek- 

 tuur. Hij drong er dus in den Senaat op aan , dat 

 men tOch dre Gezanten te rede zou ftaan , en hen , 

 hoe eer hoe liever, laten heentrekken. 



Men moest ook zoo norsch zijn als cato was , 

 zullen wij misfchien zeggen; doch hij fehijnt niet 

 de eenige geweest te zijn , die er zoo over dacht , 

 en hetgeen ik U in mijn vorigen aanteekende over 

 de verbodswetten tegen de Sophisten te Athene , dat 

 vind ik hier te Rome terug. En hoe vroegtijdig 

 ook de rechtsftudie zich ontwikkelde, fehijnt echter 

 de zucht , om opvoeding met (laatszorg te verbinden, 

 zich weinig bekreund te hebbeii aan de vraag, of 

 Let wel recbt was, iemand te beletten om te be- 

 lijden en.te leerenj wat hem beliefde ! 



Nog bij het leven van cato werd er op voordragt 

 des Praetors een fen aatsbe Quit genomen, waarbij de 

 Prjetor zelf verantwoordelijk werd gefteld , om toe 



te 



