\ 



EN SCHRIJVEN, TE ROME. 4f 



xmg van den perfoon des beleedigden , kwamen hier 

 }^ aanmerjdng. 



Maar anders was het gelegen met misdaden, die 

 (Joor honende gefchriften of eerfchennende boekskes, 

 gelijk HOOFT ze noemt , warden bedreven : zoo 

 iemand eenig boek uit boon en fmaad tegen een 

 ander zal hebben gefchreven, opge field, uiigegeven* 

 of met opzet zal te weeg gebragt hebben, dat dit 

 gefchiede , ook als hij het op eens anders naam zal 

 hebben uitgegeven , ofte zonder naam , kan men uit 

 de wci tegen hem in rechten vervolgen. 



Volgens deze wet verliest de veroordeelde het 

 recht, om getuige tezijn, of getulgen te vragen: 

 Geen uiterften wil zal hij kunnen maken ; uit nie- 

 mands testament zal| hij iets kunnen genieten. (L. 5. 

 S* 9. D. ^d //?/. vergeleken met L, ai. cie testib» 

 L. 18. J. I. qui test, fac.^ 



Het was naar mijne meening l. c. sylla, die dit 

 bepaaldein zijne afzonderlijke wet over die beleedi^ 

 gingen, die hij als openbare misdaden wilde be- 

 fchouwd hebben. (L. 5, §. 9. D. de Injur, met 

 h* 21. p. de testih.') Ik^^vleide mij, zelfs hier zoo 

 ter rechter plaatfe de woorden te kunnen aanhalenva 

 CICERO, in zijne brieven (HI. Boek 11.) doch van 

 hoe veel gewigt het is, critifche uitgaven te raad- 

 plegen , heb ik ook hier wederom op eene treffende 

 wijze moeten ontwaren. In de gewone uitgaven van 

 cicERo's Brieven zou hij aan appius gefchreven 

 hebben: „ Het is misdaad van Majedeit, gelijk 

 SYLLA het heeft gewild , in het openbaar fcheldreder 

 C 5 nen 



