EN SCHRIJVEN, TE ROME. 45 



Tacitus is voorzeker zoo regtfchapen en onpar* 

 tijdig, cm van zijne andere deugden niet te ge- 

 wagen, als ooit fchrijver is geweest. Zyn lof op 

 de tijden, waarin men denken mag, wat men wil, 

 is in ieders mond, en wel het meest van hen, die 

 de kracht der woorden niet verftaan; en toch fchijnt 

 hij AUGUSTUS niet te veroordeelen. 



De onbefchoftheidvan cASSius severus, die man- 

 nen en vrouwen van aanzien te fchande maakte door 

 zijne vuige fpotfchriften , fchijnt tacitus geergerd 

 te hebben ; want hij noemt elders (^Annal. IV. 21.) 

 denzelfden cassius een man van gemeene afkomst 

 en ergerliik gedrag, wiens twistzoeken geene palea 

 kende. 



Doch al verfchoonen wij Augustus, en prijzen 

 wij, met den Rechtsgeleerde paulus, de (Irenge 

 ftrafFen , als hij zegt : „ interest publica discipUtut , 

 opinior.em uniuscuj usque d turpi car minis in f ami a 

 vindicarc" (Sent. v. 4. 15.) 9 ja al keuren wij alle 

 de keizerlijke verordeningen goed, die in den Cod. 

 Theod, in den titel de Libellis Famosis vermeld ftaan , 

 het despotisme en de willekeur der keizers , in het 

 verbieden , ophalen en vernietigen van werken van 

 genie , die hen in de oogen ftaken , kende weldra 

 paal noch perk meer, offchoon men fchijnheilig 

 de uiterlijke vormen van rechtspleging in acht 

 bleef nemen. 



;VVie herinnert zich niet uit tacitus, (^AnnaU 

 IV. 34) het rechtsgeding van cremutius cordus? 

 Hij had, in zijne uitgegeven jaarboeken, op brutus 



eene 



