46 OVER DE VRIJHEID VAN SPREKEN 



eene lofrede durven houdeh, en cassius den laat- 

 ften der Romeinen genoemd; een getuigenis dat 

 wel niet vleijend was voor zijne tijdgenooten ; doch 

 tot hiertoe was het fchrijven in defiigen ftijl boven 

 de pijlen der vervolging geweest, maar cremutius 

 werd aangeklaagd van de misdaad Cg^lyk het mlj 

 toefchynt) van gekwetste Majesteit. tacitus ver- 

 meldt ons de verdediging des moedigen mans, die, 

 met het befluit van zelfmoord in zijn hart, ftoute 

 taal durfde voeren, offchoon hij niet antwoordde, 

 naar het mlj voorkomt , op dat punt , hetwelk de 

 grondflag d^r befchuldiging was , namelijk het noe- 

 men van cassius als den laatsten der Romeinen^ 

 CREMUT£us fchljnt wel niet veroordeeld te zijn ge« 

 worden; want hij verliet den Senaat (waarin alzoo 

 derechtspleging was gehouden)en gingzich vrijwilHg 

 dood hongeren. Zyne werken werden echter, bij 

 fenaatsbeftuit , door de Aedilen verbrand , doch ble- 

 ven niettemin bewaard; velen hield men heime- 

 Igk uit het vuur, en de ftrenge ftraf miste, gelijk 

 naar gewoonte , haar doel. 



Hoe zou de woeste DOMixrANus nalaten, wat de 

 geilepen tiberius zich niet ontzag te doen? geen 

 vorm van geding meer hield hem op. Hij flrafte 

 willekeurig de fchrijvers: Hij vervolgde de affchrij- 

 vers: Hij vernielde hunne werken: Hij Hoot de 

 fcholen van Onderwijzers en Philofophen. Zie 

 SUETONIUS (in Domitn c, lo.) 



Wys en menschkundig zijn de aanmerkingen van 

 TACITUS bij zulke gelegenheden ! 



Wat 



