EN SCHRIJVEN, TE ROME. . 47 



Wat, zijn toch waarheid en leugen het wisfelencl. 

 eigendom van alle tijden ! Wat is er ooit arglistigs 

 ver^onnen , of voortreffelijks gedacht , dat wij niet 

 iO:gegeyen omdandighedeu overal terugvinden? Biedt 

 de-nieuwe gefchiedenis ons wel 66n^ grootfche dgad 

 of verfoeijeljjke misdaad aan , waarvan de oudheid 

 niet reeds het afdriii^fel had? Hebben niet plato 

 en cicKRO en tacitus over omwentelingen en bare 

 onvermijdelijke gevolgen, over den druk van over- 

 heerfching en de ongebondenheid van het volksbeftuur 

 gefproken en gefchreven , als of zij onze tijdge- 

 nooten waren? En zal U: H. Geb. het mij niet 

 gaaf toeftemmen , dat geen vrijdenkend volks-^ 

 vertegenwoordiger (hoedanig men thans de leden 

 noemt van die vergaderingen , die nooit eigenbelang 

 voor volksbelang houden) ooit in ftaat zal zijn , 

 gezonder begrippen over vrijheid van fchrijven en 

 het ondoelmatige van beperking te uiten , als tacitus 

 heeft gedaan ? 



Wanneer hij , bij voorbeeld , van de fchriften van 

 FABRicius VEjENTO zegt: „ Nero oordcelde dat er 

 redenen waren om hem te recht te ftellen. Den 

 fchuldig verklaarden bande hij uit Italic^ en Het 

 zijne boeken verbranden , die druk gezocht en ge- 

 iezen werden , zoo lang er gevaar mede gemoeid 

 was; weldra echter bragt de vrijheid, om ze te 

 bezilten, hen in vergetelheid:" (Jiccntia habendi 

 oblmonem adtulit. AnnaL XIV. 50.^ of als hij de 

 dwaasheid befpot van het verbranden der werken 

 van CREMifTius, en zicH aldus uitlaat: „ De Se- 



naat 



