52 OVER DE VRIJIIEID VAN SPREKEN 



deugd. Hoe verteldet Gij mlj dan met geestdrift van 

 Uwe gelukkige jeugd; van de ftadhouderlijke tijden ; 

 van Prins en Prinfes; en van hun huwelijks jaar- 

 feest, dat Uwe Latijnlche Miife. bezongen had! 

 Dagelijl^s komt mij de herinnering aan die zwarte 

 Franfche dagen voor den geest. Ik gevoel nu nog 

 veel dieper dan toen, hoe het U moest grieven , 

 als men U fprak van een' Franfchen Prins op het 



HUIS IN 't BOSCH ... 



O ddmus antiqua, JieUj quam dispart dominare domino! 

 zeiden wij dan fpijtlachende. — Evenwel 'was die 

 gotde Franfcbc' man, met zijne manieren van den 

 ouden tijd, oris in geeiien deele zoo ergerlijk als die 

 anderen, die voorgaven Franfchen te wezen, maar 

 zich fpoedig veirieden door hunne grove zeden, en 

 onbefchoften toon, zelfs jegens ongelukkige ouders, 

 wien zij bijna bovei#N^apoleon's bevel hunne kinderen 

 oiitweldigden. Het deed ons waarlijk goed , dat er 

 ten minste d6i groot ambtenaar was, die zich niet 

 door hen bang h'et maken , en hen op -hunne plaats 

 wist te zetten, wanneer zij zich te veel aanmatigden. 



U H. Geb. weet wel j^ wien ik bedoel. Hij hand- 

 haafde met alle kracht onze geliefde moedertaal, en 

 de oude achtbaarheid van het Hoog Gerechtshof. 

 Het was toen de eenigc fchuilplaats voor Hollandfche 

 trouw en deugd! 



Ik vermoed wel eens, dat er in fommige onzer 

 yerfranschte landftreken nog zijn, die uit ouden 

 wrok fchelden tegen beter weren aan, en Petitien 

 tegen hem opriiijen. 



