EN SCHRIJVEN, TE ROME. 53 



Ja , die Petitien — vergeef mlj , dat ik het rond- 

 borstig zeg -— het is fchande dat de Kamer ze aan- 

 neemt. Dat geheele petitioneren is een onwettig 

 inkruipfel. De Staten-Geiieraal mogen er geen acht 

 op geven, Zij zijn geene bevoegde magt. Het is , 

 op mijne eer , een titel , die beneden U alien is, 

 U H. Geb. moge glimlachen, maar het is waarlijk 

 zoo. Ik hope U dit nog eens heel ernstig te be- 

 wijzen, op rechts- en gefchiedkundige gronden. Of 

 men dan zegge , gelijk ik nil reeds van mijne goede 

 vrienden hoor, wien ik mijne gisfingen mededeel* 

 de: ja! het is vvel mogelijk , dat gij gelijk hebt; 

 maar zij hebben dat nu reeds dertien jaren zoo ge* 

 praktifeerd ^ en dat moet nu zoo bliiven — zie! als 

 men dat gaat zeggen , dan wil ik hen toch eens 

 vragen, in welke fchool zij zulk een averrechtsch 

 beginfel opgedaan hebben, Omdat men dertien jaren 

 lang eene gefchreven wet verkee^rd uitgelegd heeft, 

 zou men daarom in het veertiende , en alle volgende 

 jaren , veellicht eeuwen , ja en amen moeten zeggen 

 op dat valfche beginfel? Dat zou ongehoord zijn, 

 te meer daar ik bewijzen kan, dat in geenen deele, 

 bij algemeene ftilzvvijgende toeliemming, die valfche 

 verklaring veld gewonnen heeft. Onze Romeinfche 

 Juri&ten wisten het beter. „ Wat met door gezonde 

 reden , maar ^ door dwaling is ingevoerd , en door 

 gewoonte in praktijk bevestigd, dat geldt niet, na 

 de ontdekking der dwaling , op alle dergelijkef^geval- 

 len, die men, uit kracht der gewoonte, geldig 

 zoude willen maken": „ quod non raiiom introdua^ 

 D •? turn 



