L' 



EN SCHRIJVEN, TE ROME. 73 



ahtwoording oproepen , en houdt fchroomvalligheid 

 of onverfchiiligheid of medelijdcn hen terug, dan 

 moge de openbare aanklager toezien , en moet den 

 bcleediger van de rechten zijner medeburgersongellraft 

 en onvervolgd laten. Nog ben ik niet, waar ik 

 komen wilde. 



Wat beteekent het „ verantwoordelijk te zijn?" 

 Wat, het beleedigen van de rechten der Maatfchappij 

 of van bijzondere perfonen? Bij vele andere alge- 

 meene bepalingen in de grondwet, ftaat er telkens 

 bij: dat dit nader bij eene vi^et zal geregeld vvorden. 

 Art. 8 van het Charter erkent reeds zulk eene wet. 

 Hier vinden wij niets van dien aard. In dit artikel 

 zelf moet dus eene zekere beteekenis liggen , zal 

 het nlet eene fchoonklinkende en ijdele uitdrukking 

 vy^orden. Dat men mag fchrijvcn zonder verlof, dat 

 is duidelljk : dat men er verantwoordelijk voor is , 

 dat is 00k dLiideli.)k; doch , hoe men verantvvoordc- 

 lijk is, en voor welke rechtsbeleedig'ngen aan Maat- 

 fchappij of. bijzondere perfonen — (lem mij toe — 

 dat is zeer onduidelijk, of liever, het is niet uitge- 

 drukt , en de wet fchijnt het als bekend te veronder- 

 llellen. Het verdient ook alle opmerking dat het 

 anikel niet -van den fchrijver alleen fpreekt , maar 

 zelfs van den drukker , van den uitgever , van den 

 verfpreider des rechtfchennigen fchrifts. 



Moet men dus niet bijna beOuiten, dat het twee- 



de gedeelte der wet hare eigene bepalingen ^ in 



het eerfte gedeelte, zoo veel mogelijk, heeft wil- 



Uii beporken ? Voeg hierblj , dat het volgende 



K 5 art. 



