^8 OVER DE VRlJHEiD VAN SPREKEN 



£r zijn er misfchien, die voor verrrichte ambts- 

 dienften eene jaarwedde van den Koning ontvangen , 

 met de eene hand , en met de andere het falaris van 

 den Courantier, voor liunne vuige fchimpfchriften 

 legen den Koning. 



Zoii een Hoogleeraar, die zijne toehoorders in het 

 openbaar ftellingen liet verdedigen tegen godsdienst 

 of flaat, of 5 gelijk wij plegen te zeggen , contra Dcum 

 nut Prineipem^ niet een onwaardig ambtenaar zijn? 



Ik hoorde onlangs van eene Akademie, waar zelfs 

 fludenten de onbefcheidenfte dagbladen fchreven. 

 Hoe meer dit hier van onze zeden en gewoonten 

 vervvijderd is, en, gelijk ik vertrouwe, ook ver- 

 wijderd zal blijven , hoe fterker het mij trof. Zoii 

 de fenaat zulk een ontijdig fchrijver , die het hoofd 

 van zijne medeftudenten op hoi brengt, niet mogen 

 heenzenden ? 



Men verzekert mij, dat de gevaarlijkfte opftellen 



uit de pen komen van jeugdige pleitbezorgers , die 



zich een naam willen maken , gelijk de jonge Ro^ 



ftieinfche redenaars : doch deze bepleitten hunne ge- 



rechtelijke aanklachten voor den Rechter, De onze 



lasteren tot geneuchte van het wufte publiek. 



Waarom zal Hof en Rechtbank, die dagelijks recht 



fpreken in naam des Konings , den pleitbezorger 



ongemoeid voor de balie dulden , die fcheldt , en 



fchimpt, en oproer predikt? Hi] is reeds fchuldig 



door het verbreken van zijn eed* waarbij hi] ge- 



trouwheid heeft gezworen aan den Koning ! getrouw- 



heid le zweren , zonder ontzag te betoonen , is een 



ijdele klank , en eedbreuk. 



Op 



