pO GEDACHTENIS-REDE 



berekivvilllgheid aanvaard, daar en de neiging van 

 mijnen geest mij tot letteroefeningen dreef en ik in 

 een tijd van buitenlandfchen krijg en binnenlandiche 

 onrust bet Hoogleeraarambt als eene gewenschte 

 haven en voor mij zoo rustige als aangename wijk- 

 plaats befchouwde. Maar ik had mij de moeijelijk- 

 heden van dat ambt niet ontveir.sd, en het was 

 niet zonder fchroom en huivering, dat ik den leer- 

 ftoel van wyttenbach ging bekleeden. Al mijn 

 ftreven was , om eenigzins in mijn onderwijs aan 

 dat van ruhnkenius en wyttenbach gelijk re 

 zijn. Op hem alzoo , die de leerling van beiden was 

 geweest, vestigde zich in 't bijzonder mijne aan* 

 dacht, om te ontdekken of hij eenige overeenkomst 

 vond ; of hij dezelfde vorderingen maakte onder 

 mijne leiding, als vroeger onder die van zoo groote 

 meesters. Ik Hoeg bij elke les zijne bonding , zijne 

 oogen, zijne antvvoorden, boven anderen en by 

 uitftek gade. Dikwijls onderhield ik mij met hem 

 ook na de les. Wederkeerig had die ten gevolge, 

 dat VAN CAPPELLE, die, als nieuweling bij ruhn- 

 kenius gekomen , al fpoedig dat glansrijk licht 

 had zien uitgaan en van deszelfs laatste (Iralen 

 niet dan flaauwe en dikwijls door ziekte afgebroken 

 flikkeringen had genoten, die ook van wytten- 

 bach, als reeds door de zorgen zijner aanllaande 

 verhuizing naar Leyden afgetrokken en voorts meesc 

 met oude leerlingen bezig , niet bij uitnemendheid 

 was opgemerkt geworden, zich door myne oplet- 

 tenheid aangemoedigd en geflreeld vond , meer en 

 meer in ijver ook tot eigene oefeningen oinftak en 



voor 



