OP J. p. VAN CAPPELLE, 9I 



voor de vorderingen , die hij nu daagliiks , grootere 

 deeds en grootere , maakte , mij geheel zijn' dank 

 toevvijdde. Zoo werd al fpoedig tusfchen ons eene 

 wederzijdfche hartelijke genegenheid geboren. In- 

 tusfchen bezocht van cappelle niet flechts 

 mijne lesren, maar ook die van den Hoogleeraar 

 WALRAVEN ovcr de Oosterfche talen , en bij den 

 Heer chr. brunings, weike op dien tijd de 

 plaats van den afwezigen Hoogleeraar van s win- 

 den waarnam, die over de wis- en natuurkun- 

 de. Het was toen niet zeer gemeen , dat (tudenten 

 in de Godgeleerdheid dezQ lesfen bljwoonden. 

 Eigene keuze en aanleg dreven van cappelle 

 derwaards. Hierdoor werd ook de aandaclit van den 

 Heer jbruniimgs meer bljzonder op hem gevestigd, 

 en ontftond dus ook hier tusfchen leermeester en 

 leerling I'poedig eene naauwere betrekking , die 

 voor de vorderingen van laatstgemelden zoo voor- 

 deelig was , dai brunings , door dezelve gerrofFen , 

 van cappelle aanfpoorde, om de wiskundige weten- 

 fchappen tot het hoofddoel zijner (tudien te maken, 

 daar , bij het gering getal der genen , die dezen weg 

 bewandelden , hij met zijnen aanleg meer kans had 

 om zich lofFelijk hierdoor te onderfcheiden , dan 

 wanneer hij met honderd anderen zich op de God- 

 geleerdheid bleef toeleggen. Deze redenen vonden 

 bij van cappelle ingang, en deden hem werkelijk 

 van voornemen veranderen. Mij mishaagde dit 

 geenzins , om dat ik hem nog deeds in zijne ietter- 

 oefeningen met denzelfden ijver zag voorrgran , en 

 alzoo de hoop mogt voedcn, dat, gelijk vroeger 



by 



