OP J. p. VAN CAPPELLE. 93 



en behandelen. Er bleef alzoo voor hnnne opvol- 

 gers nog veel ter bearbeiding overig. Dan de 

 meesten van dezen vvaren taalgeleerden , wier na- 

 fporing meer op woorden, dan op zaken hechtede; 

 of voor wie in de fchriften der Ouden het bevallige 

 van den vortn fchier alles was. Reeds ruhnkenius 

 klaagde hierover in zijne bekende lofrede op hem< 

 STERHUis, maar gaf echter zelf het voorbeeld niet 

 om het lang verwaarloosde weder op te vatten. 

 Hiertoe wordt eene bijzondere aanleg vereischt, die 

 in RUHNKENius misfchieh niet gevonden werd ; gelijk 

 hij ook waarfchijnlijk door zijne klagt meer die genen 

 heeft willen berispen , die, of uit gemak zich aan elk 

 onderzoek van ftrengeren aard onttrekken , of uit wan- 

 begrip als eene fcheidsmiiur tusfchen fraaije letteren 

 en wiskundige wetenfchappen oprigten , maar geens- 

 zins met fommigen aan elken letteroefenaar de ver- 

 pligting heeft willen opleggen , om zich in wis- of 

 natuurkundige befchouwingen te verdiepen, Wie daar- 

 toe geen aanleg heeft, zal zich vruchteloos pijnigen, 

 ja , tot nadeel zelfs van dat gene , tot hetwelk hij 

 werkelijk aanleg bezit. Het is daarmede als met 

 de dicht- en zangkunst , voor welke men van de 

 natuur een bijzonderen zin moet ontvangen hebben. 

 In VAN CAPPELLE paatdc zich de zin en aanleg tot 

 wiskunde aan echte zucht ter beoefening der Ouden , 

 en zoo mogt men van hem verwachten , dat hg die 

 werken of plaatfen van oude Schrijvers , welke , 

 met de wiskunde in verband ftaande, tot hiertoe 

 door verzuim of onvermogen nog niet opzetreliik 

 behandeld , of genoegzaam waren toegelicht gewor- 



den , 



