•OP J. p. VAN CAPPELLE, lOp 



«arzeldcn , ook deze waardigheid aan van cappelle 

 op te dragen , daar zij te regt oordeelden , dat z'lch 

 het beoefenen der gefchredenis van het vaderland, 

 als van zelf met dat der Vaderlandfche letteren paan. 

 De Hoogleeraar, die nil ook van dezen leerftoel 

 bezit nam met het houden eener plegfige redevoe- 

 ring, en d^SLThi] hei oogpunf a^nwees , uit hetwelk 

 in den tegenwoordigen tijd de beoefen'wg der Vader^ 

 landfche gefchiedenis moet befchouwd warden^ toon* 

 de hierdoor zelfs genoegzaam, hoe ook federt lang 

 z'^ne letteroefeningen hem tot die befchouwing ge- 

 ilemd en geleid hadden, terwijl tevens en de hel- 

 derheid bleek van zijn doorzicht, en de moed en 

 kracht , die hem aandreven , om , geheel afziende van 

 de plat getreden baan der voorgangers, (lout zich 

 eenen eigenen weg te zoekcn , die hem dddr brengea 

 zoude , waar de nu veranderde omdandigheden rui- 

 mere velden voor den onderzoeker van 's lands 

 gefchiedenis hadden opengefteld. Ook zijne lessen 

 beantwoordden aan dezen aanvang. Wat hij in de- 

 zelve gaf, was de vrucht van eigen onpartijdig 

 onderzoek. Voor alles ging en wees hij tot de 

 bronnen zelve; maar hi) verzuimde ook niet raad 

 te plegen met hen, die vroeger uit deze bronnen 

 gefchept hadden, en, gelijk hij nimmer flaafs of 

 blindelings hun oordeel volgde, zoo fprak hij ook 

 nimmer van hen met onbefcheidene trots of min- 

 achting, maar droeg, ook waar hij het meest in 

 meening van hen verfchilde, altijd zijn gevoelen 

 voor met die matiging, met die zedige kalmte en 

 welvoegelijkheid , dat geen zijner toehoorders daar- 



uit 



