114 GEDACHTENIS-REDE 



liet bi] VAN CAPPELLE geenszins , zoo als zij getni- 



gen kunnen , die 's mans lesfen over de vroegere 



Nederlandfclie dichters en fclirijvers Iiebben bijge- 



woond. Gaarne wicrp hij ook een blik op buitcn- 



landfche, vooral Hoogduitfclie. Openbare blijken 



hiervan gaf hij in de vergcUjking van de dichters 



BELLAMY cTi HoLTY , opgcnomen onder de gederik* 



fchrifren der Tweede Klasfe, ook in de yergehjking 



van HOOFT en schiller als gefchledfchrijvers , en 



in de verhandeling over den invloed der Hollandfche 



letterkunde op de Hoogduitfche in het begin der 



XVIIdc eeuw i van welke hij deze in den eerflen, 



gene in den tvveeden bundel zijner Bijdragen plaatfte. 



Hij liet daarom ook het eigenlijk taalkundige 



gedeelte van zijn vak niet onbeoefend , maar ging 



vceleer met de hem eigene naauwkeurigbeid alles 



na, wat tot de afkomst, vorming en eigenfchappen 



van onze taal betrekking heeft. Bchalve echter, 



hetgeen hij bijdroeg tot de aanteekeningen op de 



Nederlandfche Historien van hooft in de uitgave , 



welke hij gezamentlijk met de Hoogleeraren siegen- 



BEEK en SIMONS bezoxgde 5 en het deel dat hij liad 



in de bearbeiding van het Glosfarium op hoofts 



werken , door de Tweede Klasfe des Inftituuts uitge- 



geven , zag van zijne taalkundige oefeningen niets 



het licht. Hij wist , dat grondige kennis en zeker- 



heid in het vak der hoogere taalkunde niet dan na 



jaren van aanhoudende vlijt, van gczet en herhaald on- 



derz;oek verkregen worden , en dat hij , die met over- 



liaasting op dat veld oogden wil , niet dan zeer oiiriipe 



vruchten zamelt, en altljd vcel tei- nalezing overlaat. 



Aan 



