122 GEDACHTENIS-REDE OP J. P. VAN CAPPELLE. 



weduwe , aan zijne drie nog zoo Jonge kinderen den- 

 ken , dan kunnen wij naauw de klagi bedwingen : 

 ja waarlijk , ja hij ftier f te vroeg. 



Van CAPPELLE ! gij hebt in uwe laatfte levensrton- 

 den om mij geroepen ! en ik was afwezig, en ik heb 

 niet in tijds van uw verlangen kunnen onderrigt 

 worden! Maar onze harten verftonden elkander: de 

 laatfte wensch van het uwe bleef voor mij geen 

 raadfel. Bij uw leven heb ik U opregt lief gehad. 

 Moge deze hulde getoond hebben, hoezeer ik na 

 uwen dood uwe gedachtenis in eere Iioude. Aan de 

 dierbare panden, die gij achter liet, blijf ik myne 

 b^langftelling en zorg wijden. 



