138 lETS TER NAGEDACHTENIS 



O 



„ '^ Is liefde , wot de liemel doe : 

 De vroege slaap homt hr avert toe,** 



Die coon klonk eenmaal van de fnaren. 



Die Neerlands dichtroem waardig waren, 

 Nu flaapc de zanger — zwijgt zijn' lied.— 



En hij , bedrukte weduvvvrouwe ! 

 Die uwe tranen vloeijen ziet 



En deel neemc in uw' bittre rouwe, 

 Roept thans U 't zelfde troostwoord toe: 

 „ 't Is liefde wat de hemel doeV* 



Vriendin! hoe me u\v gemis moog' treffen, 

 Wat hechte band me aan nierstrasz bond , 



*k Ben magtloos om U opteheffen, 

 Mijn hart bloedt aan gelijke wond« 



Kan ik nw grievend lied befefFen, 

 Gevoelen, met geheel mijn ziel , 

 Wat U in iiwen gade ontviel, — 



Zijn dengden kan ik niet bezingen 

 In een van waarheid gloeijend lied. 



'k Laat andren naar den lauwer dingen , 

 Die hun 't erkentlijk Ne^rland biedt — 

 Ik heb flechts tranen, anders niet. 



Op 't graf der beste vrouw gezeten, 

 Herdenk ik vaak dien tijd van vreugd, 



Toen *k alles rondom kon vergeten, 

 Om mij te fpieglen aan haar deugd. 



Dan toover ik haar mij voor de oogen, 

 Te midden van ons lief gezin. 

 Hoe zij vol teedre kindermin. 



De 



