VAN J L. NIERSTRASZ J'. I39 



Dc vreiigd der kleinen inogt vcihoogen; 



Hoe alien hingen aan heur oogen. 

 En hen geen fpel of lekkernij 

 De plaats vergold aan moeders zij, 



Dan denk ik aan zoo menig uurtje, 



In ftillen vrede doorgebragt, 

 Als, bij hec knappend wincervuurtje, 



Aan hooger leven werd gedachc: 

 Wat leed foms de aarde gaf te dragen, 

 Uet Bijbelboek werd opgeflagen 



En deed zijn troost in 'c hart ontllaan, 

 'c Gaf kracht om jezus leer te (laven, 

 En wees, hoe over kinder- graven 



Een moeder hoopvol voor kan gaan- 



Dan plaats ik me in de vriendenkringen, 



Waaraan zij geest en leven fchonk; 



Waar zij gelijk een fterre blonk. 

 Die licht geeft aan wie haar omringen; 



Die kringen, waar, tot vreugd vereend. 

 Men foms uw nierstrasz mogt ontvangen, 

 Waar elk vergast werd op zijn zangen, 



En nu zijn vroegen dood beweent. 



Vervlogen is ons blij verleden , 



Vernietigd al ons echtgeluk; 

 Eens v/as ons de aarde een lagchend Eden; 



Nu baart zij ons flechts fmart en druk. 

 Eens blikten we onze lieve kleinen 



Met onvergald genoegen aan; 



Nu 



