140 lETS TER NAGEDACHTENIS ENZ. 



Nu is die zal'gheid verdwenen , 

 En 't ouderoog ontfpringc een traan, 

 Wanneer ze aan onze knieen ftaan — 



Wanneer- U de uwen argloos vragen, 



Waarom huii reeds in kindfche dagen 



Een zprgend vader werd ontdragen; 

 De mijnen, hunkrend naar den fchoot 

 Der moeder, staamlen, „ is zij dood?" 



yy Kan ze ons geen enkel kusje geven ; 



„ Zien wij dan nooit in heel ons leven 

 ^ Die lieve beste moeder weer;" 



J Ach 't zelfde leed sloeg beide ons neer; 



Dezelfde last drukt onze schouders ; 



De zorg , beftemd voor beide de ouders , 

 Draagt, bij het verder voorwaarts treen. 

 Elk ouzer wu , helaas ! alleen. 



Alleen? Neen! Godsdienst zal ons fcliragen, 



Zij wijst met onverwrikbre hand 



Op jEZUs Rijk, ons Vaderland ; 

 ^ Staah /' zegt zij , „ stervHingl siaah dat hlagen! 

 , „ 't Is wljsheid , wat de hemel doe , 

 „ De vroege rust homt braven toe/^ 



Leeuwarden 

 10 Mei 1829. 



@ 



