154 OVER HST AANWEZEN EN HET NUT EENER 



heid llelt onl eeiiig glansrijk doel voor oogen. 

 Brandende van ijver ftreven wij dervvaards , en daar 

 weldaden onzen loop kenmerken, zien wij ons door 

 de toejiiiching en hulp van velen onderfteunen. Nii 

 kotnt al ras in ons hot denkbeeld op, van hoe veel 

 belang het zijn zoude , dat die onderfleuning en 

 bijval nog grooter en algemeener wierd; en hoe ligt 

 vVordt men niet daa:rdoor hewogen , om van den 

 reeds gewilligen nog meer, fomtijds meer dan be- 

 hoorlijk is , te vergen , en bij den nog onverfchilli- 

 gen J of ongenegenen, na vergeefs gebezigd aan- 

 zoek op aanzoek , en aandrang op aandrang , eindelijk 

 iniddelen te beproeven', die aan dwang grenzen. 

 Zoo Wordt dan, om ddn aangeprezen weg bevolkt 

 te zien, tot anderen de tocgang afgefneden ; om ddne 

 inrigting groot en luisterrijk te maken, menige andere 

 vaii"^ haai^: ouden luister beroofd ; maar zoo wordt 

 dan'Ocfk het eefis toegejuichte ftreven nu welhaast 

 het VOorwerp van gemor en opfpraak, en het edele 

 doel zelF wordt allengs miskend en gelasterd. — Ook 

 in vakken van kunst en fmaak, als men de (laaffche 

 banden der oude voorfchriften heeft afgefchud , als 

 men zich door ftbut6 pogingen een nieuwen weg ge- 

 baand heeft, en langs denzelven van het goede tot 

 het fchoone , van het fchoone tot het verhevene is 

 opgeklommen , altijd vergezeld van goedkeuring en 

 handgekiap , ook diiv is het moeijelijk de vereischte 

 maat te houden , en echter — er is maar een te veff 

 gevvaagde ftap noodig, om van het verhevene in 

 het belagchclijke te vervallcn. 



Over- 



