1^4 OVER HEX AANWEZEN EN HET NUT EENER 



^s menfchen bctrachting erkend hebben , daarblj even 

 ilreng in bare vorderingen , als flellig en beilisfend 

 m hare uitfpraak. Die toon, der StoiTche fchool 

 eigen geworden, ook waar minder van deugd de 

 rede was, gaf aan velen aanftoot en wekte tegen- 

 fpraak, vooral bij de Sceptifche en nieuwere Acade- 

 niifche wijsgeeren , die minder beflisfen , deeds on- 

 derzoeken , of van alles het v66r en tegen befchou- 

 vven wilden. Toen echrer ook we^r bij fommige 

 wijsgeeren cjier fcholen , de ftelfelmatige twijfelzucht 

 te ver ging, kozen andere liever nog de zijde der 

 Stoicijnen. Doch onder deze aldiis opvolgende Op- 

 pofitie en wisfelingen, mogt bij de Grieken en Ro« 

 iiieinen de wijsbegeerte vele eeuwen lang zich 

 bloeijend (laande houden. 



Uit het vorig gezegde laat zich mede reeds ge- 

 noegzaam opmerken , dat , ook in de geleerde we- 

 reldi eene Oppofiiie niet buiten, maar in haar 

 beftaande, dienen kan en dienen moet, om den 

 overgang van het eene flelzel tot het andere ge- 

 hiakkelijk te maken. Zoodanige overgangen nu moe- 

 tcn , uit den aard der dingen fomtijds plaats hebben. 

 JEr is geen twijfel aan , of het heerfchende ftelzel , 

 in welk vak dan ook , heeft edns zijn tijdperk van 

 bewezene nuttigheid gehad; eene beroemde inrig- 

 ting ddns dien roem wezenlijk verdiend. Maar dat 

 tijdperk is voorbij gegaan ; de omftandigheden zijn 

 veranderd; de raderen, die het (lelzcl drevcn , zijn 

 vcrfleten; het doe! of de bloeijende kracht der in- 

 ij-jgting bedaat niet nieer. Nu vverkt het voormaals 



