1/8 NOODZAKELIJKHEID VAN DE BEQEFENING DER 



alleenhecifching der zintuigen verzetten; w^nt zlj 

 b.efpeurde hunne afdvvalingen van den vveg der waar- 

 heid. Maar het verfland is deeds geneig<;l om tot 

 uiterden over te flaan: en ware dit op dien t\](^ 

 niet gefchied, misfchien bad de wijsbegeerte toen 

 r<^eds eene groote volmaaktheid kunnen b^reiken, 

 De, rede anderdrut^ ill tegendeel alle overige ge- 

 w^arwordiipgen in de. ziele des wijsgeers. Nu 

 nieende men dat alles op haar gegrond was, en 

 tracbtte niet (lecbts alle denkbeelden door naaiiw^ 

 keunge bepaliiigen te omfchrijven, maar ook 

 waarheden en meeningen naar dezelve te wringen, 

 en den voortrnellenden geest ann die knellend^ 

 banden te kluisteren. Ilierdoor werd eene tvveede 

 foort van leerncllige wljshegeerte geboren , die zich 

 op de rede , maar ook op de rede alleen , vestigt. 

 De zoo gewigtige vraag: moet men meer op de 

 zintuigen dan op de rede betrouvven , en kan eene 

 van deze beide de hulp des anderen ontberen? bleef 

 ccbter nog onbeantwuord. leder redeneerde op zijne 

 \vijze. Vraagt men: van waar deze verfcheidenbeid? 

 Zij ontdoRd uit de verfcbillende grondbeginfelen , 

 van waar men uitging. Zlj was bet gevolg van de 

 zwakbeid des verdands, dat zoo fpoedig, ook dan, 

 als men zulks bet minste vermoeden zqu, in bet 

 Labyrint der dwalingen verdoold raakt. Want de 

 geringde dezer dwalingen doet ontelbare auderen 

 ontllaan , dcwijl het onderling verbapd. der waar- 

 heden niet kan verbroken worden. Deze oneeiiigbeid 

 in gevoelens ging zoo ver, dat men zich omtrent 

 dezelfcjc zaken gebeel tegendrljdige denkbeelden 



vorm-' 



