LETTEREN VOOR DE BESPIEG. WIJSBEGEERTE. XfJ 



vormde. Wat deze nu vormde , werd ras door geneti 

 we^rfproken. Schier niet ddne iiitfpraak van het 

 verfland, die niet werd aangevallen — die niet met 

 even zooveel kracht beftreden — op even zulke 

 goede gronden ontkend werd, als op welke zij 

 fcheen aangenomen en verdedigd te zijn. En geen 

 wonder ! Het zwakke verftand fnelde met de vleuge- 

 len van icarus boven de hoogte , die het ons vergund 

 is te bereiken , en (lortte hulpeloos in den afgrond 

 van duisternis en verwarring ter neder I — Zij , die 

 in deze wijsgeerige twisten geen' fmaak vonden, 

 begonnen de verfchillende en tegenftrljdige gevoelens 

 aandachtig te overwegen. Alles werd beoordeeld, 

 zoo wel de verfchillende meeningen , als de beden- 

 kingen barer tegenftrevers. Zoodra men bemerkt 

 dat iets, hetgeen te voren als waarheid was aan- 

 genomen, niet op genoegzame gronden van zeker- 

 heid berust, dan ontftaat er eene wankeling van 

 oordeel, welke men twijfeling noemt. Aan welke 

 zijde zich deze zelfdenkers ook voegen wilden, al^ 

 les kwam hun verdacht voor; niets fcheen hun toe 

 op zekere gronden te tteunen. Men begon aan de 

 mogelijkheid eener zekere kennis van iets te twijfe- 

 len. Het menfchelijk verdand, deeds door dezelfde 

 dwalingen ontluisterd, floeg andermaal tot uiterflen 

 over: men voerde dien hoofdregel voor de wijsbe- 

 geerte in, dat men aan alles behoort te twijfelen, 

 ja zelfs dit voorfchrjft niet eens als zeker mag 

 aannemen. Bij alles wat men ten voordeele van 

 het Pyrrhonismus zou mogen en kunnen aanvoeren , 

 behoeven wyu, M, H! niet te doen opmerken^ 

 M 4 dat 



