LETTEREN VOOR DE BESPIBG. WIJSBEGEERTE, 187 



naauwkeurig en fchoon als mogelijk is door woorden 

 voor te ftellen , onder de voortrefFelijkfte zakcn moet 

 geraiigfchikt worden , en dat de hoogfte volmaaktheid , 

 die men in dit gepaste gebruik der taal bereiken kan, 

 zoo naauw verd^nigd is met de befchaving en ont* 

 wikkeling der menfcheUjke rede , dat het waarlijk 

 moeijeliik zou zijn, om hierin de grenzen tusfcheu 

 vermaak en noodzakelljkheid te bepalen. Zij toch , 

 die meenen, dat fpreken of fchrijven niet anders is, 

 dan de denkbeelden van het vcrdand aan anderen 

 mede te deelen , vermelden van eene voortrefFelijke 

 gaak wel het minst voortrefFelijke. Immers vvij zijn 

 alien overtuigd, dat onze ipraak, onze fchrijfdijl 

 door de diepst verfcholene aandoeningen van de ziei 

 bebcerscht wordt, en uit dezelve geheel en al ont- 

 ilaatV Maar zullen wlj dan 00k twijfelen of diezelfde 

 taal met een gelijk vermogen 00k op onze ziel terug- 

 vi^erkt? Geenszins M. H! — al wat ons verftand 

 bevat, blijft verborgen en duister en ingewikkeld, 

 zoolang het niet door middel van onze taal , voor- 

 namelijk door middel van het fchrijven , ontdekt, op*- 

 gehelderd en ontvvikkeld wordt. Want zoo groot 

 is de zwakheid des vcrltands, dat het zijne eigene 

 vermogens niet kennen kan , ten zij het zich aan 

 zijne eigene zintuigen voorflelt en tot het afmalen 

 van deze getrouwe beeldtenis alle vlijt en infpanning 

 aanwendt. En deze beeldtenis laat zich onmogelijk 

 door eenige weinlge of zorgeloos gekozene woorden 

 daarfteilen, Wel is waar, het is den wiskundigen 

 gelukt , om door wenige en bepaalde teekens de 

 onderlinge betrekkingen der grootheden en uitge- 



brcid- 



