IP4 NQODZAKELIJKHEID VAN DE BEOEFENINO DFR 



dekkingen der latere wijsgeeren re flellen. Doch 

 wij vragen, was men in de verklaring van deze 

 natuurkundige verfchijnfelen v66r den tijd van new 

 TON wel veel meer gevorderd , dan zij ? Om in 

 die meer natuurkundige , dan v^^el zuiver wijsgeerige 

 befchouwingen met vrucht in te dringen, ontbra- 

 ken hun de kennis der noodige hulpv^^etenfchappen 

 en de ontdekkingen van dien Engelfchen vvijsgeer. 

 Maar wij fpreken hier ook niet van de verbazende 

 uitkoraften , die de wijsgeerige beoefening van dQ 

 Gefchiedenis der Natuur heeft opgeleverd of van 

 de Natuur- en Sterrekunde : maar wij bedoelen dat 

 gedeelte der wijsbegeerte , dat men befchoit'xend& 

 noemt , en thans van die Vvetenlchappen is afge- 

 fcheiden. En dan vragen we u; is bet geene ver- 

 bazende boogte, tot welke de Ouden haar hebben 

 opgevoerd? — De zedeleer van socrates, bet 

 denkbeeld van de onfterfelijkheid der ziel, hoe wei- 

 nigen onder hen, die er aan twijfelden I De Stoi- 

 fche wijsbegeerte, het is Waar, vorderde meer 

 van den mensch dan zij met biliijl^beid van hem 

 vorderen kon , doch hare leer over de deugd , 

 welke fchoone denkbeelden bevatte zij niet, vooral 

 zoo wij bedenken , dat geene Goddelijke openbaring 

 hen v(56rlichtte ! Echter waren de dwalingen der 

 oude wijsgeeren niet de gevolgen van de letter- 

 kundige voortreffelijlcheid hunner fchriften, en van 

 den fclioonen vorm hunner taal. Wel kan men 

 het goede , dat zij daarftelden , aan dezen toefchrij- 

 ven , maar het verkeerde was het gevolg der ge- 

 vaarlijke zucht om het onraogelijke te doorgronden. 



En 



