AAN HENDRIK BOIE, aop 



als door eene onwederftaanbare begemming, met 

 liunne geheele ziel overgeven aan een eenig en on- 

 veranderlijk doel, ter bereiking van Iietwelk zelfs 

 de grootfle tegenkantingen hen niet hinderen , maar 

 vaak zelfs bevorderlijk fchijnen. 



Als kind reeds befpeurde men in boie eenen heer- 

 fclienden trek tot de befchouwing der fchoone natuur. 

 Terwijl zijne kleine gezellen zich in de luidruchtige 

 fpelen der jeugd verlustigden , had de knaap zich 

 vaak zijdelings afgezonderd, en kon de kunflige web 

 eener fpin , de glanzige vieugel eens vlinders , de ' 

 fnelle vlugt of het liefelijk gekweel van een' vogel , 

 zijne geheele aandacht boeijen, en de kinderlijke 

 fpelen doen vergeten. Deze zelfde neiging voerde 

 hem dikwijls naar den oever der zee , ten einde daar 

 de gefchapene wezens in hunne onbelemmerde be- 

 weging en vrij leven gade te flaan. Toen reeds 

 werd in hem dat fcherpe oog gevormd, hetwellc 

 zoo fnel, zoo veel en zoo juist zag; toen mis- 

 fchien ontkiemde reeds de vvensch , die hem ten 

 alien tijde bybleef , om de groote wateren van den 

 Oceaan te overfchrijden , en Gods almagt in de 

 fchepping, aan de andere zijde van het groote 

 element, te gaan bewonderen, 



Als jongeling kende boie geen grooter vermaak, 

 dan , met het jagiroer aan den arm en de weitas 

 op den rug, nu eens langs de oevers der zee of van 

 het meir , dan weder door het lommerrijke woud , 

 al naar gelang der ftreken, welke de verfchillende 

 oorden zijns verblijfsomgaven, te kruiien, en alzoo , 

 door de edele oefening der jagt, zich bij de aan^. 

 O 3 ge. 



