AAN HENDRIK BOIE. aij 



•metifchcn, aan vvelke niets moeijelijk valr, en die van 

 eike zaak , hoe vreemd zij hun ook wezen moge , 

 zich dadelijk een juist denkbeeld vormen, en haar 

 bij de minfte infpanning geheel en al doorgronden. 

 Zoo had BOIE zich reeds bij het huisfelijke onderwijs 

 en dat der lagerc fcholen doen kennen ; en , toen hlj 

 zijne loopbaan opende als ftudent, muntte hlj bij- 

 zonder uit door zijne gemaakte vorderingen in de 

 wijsbegeerte en gefchiedenis, zijne ervarenbeid in de 

 oude en meest in zwang zijnde levende talen, als 

 het haliaansch^ Fransch ^ en Engehch\ en voorts 

 in alle die kundigheden , weike van eene befchaafde 

 opvoeding als onaffcheidelijk kunnen geacht worden, 

 Geen wonder dus, dat boie , ondanks de voorkeur, 

 die hij aan de natuurkundige wetenfchappen onverzwakt 

 bleef toedragen, van het oogenblik af aan, dat hij 

 zich aan de regtsgeleerde (ludien begon toetevvijden , 

 zich op dezelve met de borst toeleide, groote, on- 

 verwachte vorderingen maakte , en weldra beloofde , 

 een uitnnintend regtsgeleerde te zullen worden. Ook 

 toonde zich de regtsgeleerdheid aan de levendige ver- 

 beeldingskracht en het verhevene gevoel des edelen 

 jongelings van eene zijde, welke hem geheel aan- 

 greep en het hart reeds bij voorraad van opgetogen- 

 heid deed kloppen.,*.. Zoude zij hem niet in de 

 gelegenheid (lellen, cm de lijdende menschheid en 

 de verdrukte onfchuld te lenigen en ter hulpe te 



fnellen? 



Wanneer men boie's ijver als (Indent in de regten 



lof toebrengt, dan v^^ane men niet, dat hij alsnu 



van zijne geliefkoosde oefeningen der natuurlijke 



O 5 His- 



