21 8 H U L D E 



, De tijd, dkti hij te Gottingcn doorbragt, was 

 gekenmerkt door denzelfden ijver voor zijne brood- 

 als voor zijne verlustigingftudie , en dcze laatste 

 vond geen sering voedfel in den omgang met den 

 beroemden Hoogleeraar blumenbach. 



Van hier begaf hij zich , in den herfst van 1815, 

 naar Heidelberg^ met het voornemen, cm aldaar aan 

 's lands univerfiteit zijne regtsgeleerde ftudien ten 

 «inde te brengen. Ziilks gebeurde, en toen hij in 

 het najaar van 18 17 naar Gluckfladt vertrok, om 

 door het oppergerigt te worden geexamineerd, gaf 

 'hij bij dit examen de bevvijxen van zulk eene gron- 

 dlge en uitgebreide regiskennis, dat bet oppergerigt 

 hem tot de vervuiling van elke regterlijke bediening 

 bekvvaam verklaarde , en hij met de lofFelijkfte getuig- 

 fchriften huiswaarts keerde. 



Wat hij, Goitingen verlatende, in den geleerden 

 BLUMENBACH verloren had , vond hij te Heidelberg 

 in den beroemden Hoogleeraar tiedemann weder, 

 wiens lesfen over de dierkunde hij deeds met de 

 grootfte vlijt en aandacht bijwoonde. 



„Zeg mijmet wien gij verkeert, en gij zegt vvie gij 

 zijt ;" waar dit fpreekwoord 00k immer in de toe- 

 pasfing moge twijfelachtig bevonden zijn , by boie 

 fchijnt hetzelve van eene vvaarachtige beteekenis. — 

 Overal toch, waar hij zich bevond, knoopte hij be- 

 trekkingen aan met de uitflekendfte naruurkundigen. 

 Hij (loot zich aan hen vast met de befcheidenheid, 

 welke hem eigen was , en die vermeerderd werd door 

 de bewondering, waarmede hy die groote mannen 

 naderde, welke hi} zich tot idc^al jtoos van navol- 



gins 



