AAN HENDRIK EOIE. Sfii 



was fpoediger beraden en greiiger in hiet aanvaardeii 

 ran dezelve, dan hij? Alle regtsgeleerde bemoeijingen 

 werden eensklaps geflaakt, en met deze tevens van 

 alle uitzigten, wclke hem dezelve in de toekomst 

 mogten opleveren, afgezien. Te vergeefs vvaren de 

 dringende aanzoeken van fommige magen en vrien- 

 den, om hem van befluit te doen veranderen j en de 

 voordeeliger Ibopbaan , welke zich voor hem konde 

 openen , niet aan dezen min fehitterenden ftand op te 

 ofFeren. Dankbaar, maar met vast beraden geest^ 

 werden de aanbiedingen van eene vermogende en 

 edelmoedige bloedvervvante , om hem een zeker jaar- 

 geld toe te leggen , van de hand gewezen. In de 

 aanbieding van tiedemann lag het hoogde lot zljner 

 verwachting; want deze bnigt hem nader tot Ket 

 doel, op hetvvelk hij zich reeds rigtte , v66r het v/el 

 van hem gekend was, en hetwelk hij, toen hij het 

 kende, nimniermeer uit het oog verloor, vvaarvoor hij 

 leefde en altijd geleefd had, Hij nam den post met 

 geestdrift aan, en deze daad, hoe weinig beteekenend 

 ook op zich zelve, mag men voor hem als de ge- 

 wigtigfle befchoiiwen , welke ooit door hem verrigt 

 werd: want zij befliste over zijn geheele volgende 

 levcn. Ook fcheen hij zelf het daarvoor te houden y 

 want: „ De teerling is geworpen" fchreef hij bij dezei 

 gelegenheid aan den Hoogleeraar TiRDEMANNi ^, Ik 

 kom naar Heidelberg teriigj om onder uwe leiding 

 geheel tot een' natuurkundigen gevormd te worden ^ 

 en dan , daarheen , waar het lot mij zal roepen. Of 

 dit befluit verfl:andig of onverftandig zij, weet ifc 

 niet ; de tyd zal het leeren. Vind ik langs dezert 

 X. D. 2. V wefi^ 



